Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Kaneelschreeuwuil
Kaneelschreeuwuil | Megascops petersoni
Cinnamon Screech Owl | Autillo canelo | Corujinha-canela
De kaneelschreeuwuil is een kleine, vrijwel egaal kaneelbruine schreeuwuil van het nevelwoud op de oostflank van de Andes in het zuiden van Ecuador en het noorden van Peru. De soort werd pas in 1986 beschreven. Hij lijkt op de andesschreeuwuil, maar is kleiner en leeft meestal hoger.
Geluid
Een snelle reeks korte, holle tonen, met tussenpozen herhaald, vooral in de schemering en 's nachts.
Opname: Jonas Nilsson — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
21–23 cm, met korte oorpluimen, bruine ogen en lichte, okergele wenkbrauwen. Het verenkleed is warm kaneelbruin met fijne donkere vermiculatie en een rij lichte vlekken op de schouders. De gezichtssluier heeft een smalle donkere rand. De onderdelen zijn iets lichter, met fijne donkere schachtstrepen en vage dwarsbandering. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De andesschreeuwuil Megascops ingens is groter, minder egaal gekleurd en leeft meestal lager. De bosschreeuwuil Megascops marshalli leeft verder zuidelijk, in centraal en zuidelijk Peru, en heeft een brede zwarte rand om de gezichtssluier en grote, donker omrande witte vlekken op de onderdelen. De roraimaschreeuwuil Megascops roraimae heeft gele ogen en leeft lager, in voetheuvelbos. De snorrebaarduil Xenoglaux loweryi is veel kleiner en heeft geen oorpluimen.
Leefgebied
Vochtig nevelwoud met veel mossen en epifyten, ruwweg tussen 1700 en 2500 m. Leeft in de ondergroei en de middelste lagen van het bos. Jaagt 's nachts, vooral op grote insecten. Broedt voor zover bekend in boomholten; de broedbiologie is weinig onderzocht.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador op de oostflank van de Andes in het zuiden, onder meer in Zamora-Chinchipe. In Peru op de oostflank in het noorden, in Cajamarca, Amazonas en San Martín. Uit Colombia zijn enkele onbevestigde meldingen. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Rond Abra Patricia in het noorden van Peru en in het nevelwoud van Tapichalaca in het zuiden van Ecuador, 's nachts langs bospaden, waar na zonsondergang de zang te horen is. Overdag zit hij verscholen in dichte begroeiing.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een klein verspreidingsgebied en is afhankelijk van ongestoord nevelwoud, dat langs de oostflank door ontbossing kleiner wordt.
Wetenschappelijke naam
Megascops petersoni | (Fitzpatrick & O'Neill, 1986)
Fitzpatrick & O'Neill beschreef de soort in 1986 als Otus petersoni; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Megascops werd in 1848 ingevoerd door Kaup. De geslachtsnaam komt van Grieks megas, 'groot', en skōps, een kleine uil (dwergooruil). De soortnaam eert Roger Tory Peterson (1908–1996), Amerikaans veldornitholoog, kunstenaar en auteur van veldgidsen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Noord-Peru.