Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Witbroekbosuil
Witbroekbosuil | Strix albitarsis
Rufous-banded Owl | Cárabo patiblanco | Coruja-de-faixa-ruiva
De witbroekbosuil is een middelgrote, donkere uil zonder oorpluimen van het nevelwoud van de Andes, van Venezuela tot Bolivia. Het hele verenkleed is dicht roodbruin en zwart gebandeerd, met witte vlekken op de onderdelen. De Nederlandse en de Spaanse naam verwijzen naar de witachtig bevederde poten.
Geluid
Een ritmische reeks diepe, holle tonen met een luidere slottoon, hu, hu-hu-hu-HOO, vaak in duet, vooral in de eerste uren na de schemering.
Opname: Jorge L. Peña — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
30–36 cm, met een ronde kop, donkere ogen en een geelachtige snavel. De gezichtssluier is roodbruin met fijne donkere lijnen en witachtige wenkbrauwen. Kruin en bovendelen zijn zwartbruin, dicht gebandeerd met roodbruin en okergeel. De borst is roodbruin gebandeerd, de buik lichter, met grote witte, donker omrande vlekken. De staart is donker met smalle roodbruine banden. De bevederde poten zijn witachtig tot lichtgeel. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De bonte bosuil Strix virgata leeft lager, heeft lengtestrepen op de onderdelen en mist de dichte roodbruine bandering. Harris' zaaguil Aegolius harrisii is veel kleiner, met egale okergele onderdelen en een lichte, zwart omrande sluier. De gestreepte briluil Pulsatrix melanota leeft lager, op de voetheuvels, en heeft een donker gezicht met witte wenkbrauwen en een bruine borstband. Schreeuwuilen Megascops zijn kleiner en hebben oorpluimen.
Leefgebied
Nevelwoud, hoger bergregenwoud en de randen daarvan, ook oud secundair bos, ruwweg tussen 1700 en 3500 m. Jaagt 's nachts in de middelste lagen en de onderste takken op grote insecten, kleine knaagdieren en vogels. Broedt vermoedelijk in boomholten; over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de Andesketens. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru op de oostflank over de hele lengte van het land, in het noorden ook plaatselijk op de westflank. In Bolivia in de Yungas op de oostflank, zuidwaarts tot Cochabamba en Santa Cruz. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied alleen in de Andes van het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister na de schemering langs bergwegen door nevelwoud naar de ritmische roepen; de uil reageert op roepen van soortgenoten en komt dan soms naar een tak boven de weg.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort leeft schaars en verspreid, en is afhankelijk van aaneengesloten bergbos, dat in de Andes op veel plaatsen versnipperd raakt.
Wetenschappelijke naam
Strix albitarsis | (Bonaparte, 1850)
Bonaparte beschreef de soort in 1850 als Syrnium albitarse; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Strix werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Latijn strix (Grieks strinx), 'uil', in de oudheid een krijsende nachtvogel. De soortnaam komt van Latijn albus, 'wit', en tarsus, 'loopbeen': 'met witte poten'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.