Alle soorten › Uilen › Echte uilen › Nevelwouddwerguil
Nevelwouddwerguil | Glaucidium nubicola
Cloud-forest Pygmy Owl | Mochuelo nuboselvático | Caburé-das-nuvens
De nevelwouddwerguil is een donkere, gedrongen dwerguil van de nevelwouden op de westflank van de Andes in Colombia en Ecuador. Hij werd pas in 1999 als aparte soort beschreven; daarvoor werden de vogels tot de andesdwerguil gerekend. Hij leeft in een smalle hoogtezone tussen de grijskopdwerguil in het laagland en de andesdwerguil hogerop.
Geluid
Een reeks holle fluittonen, meestal in paren en soms in groepjes van drie, met duidelijke pauzes ertussen. Vooral 's ochtends actief, maar ook de rest van de dag; de zang lokt vaak kleine vogels die de uil belagen.
Opname: Olaf Jahn — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–16 cm, gedrongen, met een ronde kop zonder oorpluimen, gele ogen en een korte staart. Overwegend donkerbruin, soms met een roodbruine zweem. Kruin met fijne lichte stippen; rug, borstzijden en flanken vrijwel zonder lichte vlekken of banden. In de nek twee donkere, wit omrande 'valse ogen'. De staart is zwartachtig met smalle, onvolledige witte banden. Kin, keelzijden en bovenborst wit, de onderdelen verder wit met donkere strepen. Vrouwtjes zijn iets groter dan mannetjes.
Verwarringssoorten
De andesdwerguil Glaucidium jardinii leeft hoger, heeft een duidelijk licht gevlekte rug en een langere staart, en zingt een lange, snelle reeks tonen. De grijskopdwerguil Glaucidium griseiceps leeft lager, in het laagland en de uitlopers, en heeft een grijze kop. De Braziliaanse dwerguil Glaucidium brasilianum leeft in lager en opener terrein, met een gestreepte kruin en een roodbruine, gebandeerde staart.
Leefgebied
Vochtig nevelwoud op steile hellingen, ruwweg tussen 900 en 2000 m, vooral in het bladerdak en de middelste lagen, soms lager bij het jagen. Verdraagt licht verstoord bos en bosranden, maar niet sterk aangetast bos. Jaagt ook overdag op insecten, kleine vogels en hagedissen. Broedt in boomholten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de westflank van de westelijke Andes, van Risaralda zuidwaarts. In Ecuador op de westflank van de Andes in het noordwesten, zuidwaarts tot ongeveer Cotopaxi, met een geïsoleerde populatie in El Oro. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Endemisch voor het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs wegen en paden door nevelwoud op de westflank in het noordwesten van Ecuador, bijvoorbeeld rond Mindo, of in de westelijke Andes van Colombia. Let overdag op groepjes kleine vogels die alarm slaan en luister naar de tonen in paren.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. Het leefgebied is sterk ingekrompen door ontbossing, vooral door houtkap, en verder door wegenaanleg, landbouw, goudwinning, cocateelt en veeteelt. Slechts een klein deel van het verspreidingsgebied ligt in beschermde gebieden.
Wetenschappelijke naam
Glaucidium nubicola | Robbins & Stiles, 1999
Robbins & Stiles beschreef de soort in 1999 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Glaucidium werd in 1826 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam komt van Grieks glaukidion, 'uiltje', verkleinwoord van glaux, 'uil'; Friedrich Boie voerde de naam in 1826 in. De soortnaam is Latijn voor 'wolkenbewoner', van nubes, 'wolk', en -cola, 'bewoner', naar de zeer natte nevelwouden waar de soort leeft. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Chical, Carchi, Ecuador.