Alle soorten › Steltloperachtigen › Kluten › Amerikaanse kluut
Amerikaanse kluut | Recurvirostra americana
American Avocet | Avoceta americana | Alfaiate-americano
De Amerikaanse kluut is een grote, zwart-witte steltloper met een lange, dunne, opgewipte snavel, die in het westen van Noord-Amerika broedt en in het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast is vastgesteld. Hij foerageert door de snavel zijwaarts door ondiep water te maaien.
Geluid
Een luide, schelle, herhaalde roep, kliep of pliet, vooral bij verstoring. Dwaalgasten roepen zelden.
Opname: Craig Robertson — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
43–47 cm, met lange blauwgrijze poten en een lange, dunne, sterk opgewipte zwarte snavel, bij het vrouwtje korter en sterker gebogen. Rug en vleugels tonen een patroon van zwart en wit. In het broedkleed zijn kop en hals warm oranjebruin, in het winterkleed lichtgrijs. Buik en stuit zijn wit. In vlucht steken de poten ver achter de staart uit.
Verwarringssoorten
De Andeskluut Recurvirostra andina heeft geheel zwarte vleugels en rug, een witte kop zonder oranje of grijs en kortere poten, en leeft alleen in het hooggebergte. De Amerikaanse steltkluut Himantopus mexicanus heeft een rechte snavel, roze poten en een zwarte bovenzijde zonder wit patroon.
Leefgebied
Ondiepe, open wateren: zoutpannen, lagunes, getijdenvlakten, ondiepe meren en waterzuiveringsvijvers. Eet kleine kreeftachtigen, insectenlarven en andere ongewervelden die hij met zijwaartse snavelbewegingen uit het water zeeft. Broedt in Noord-Amerika op kale oevers.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast vastgesteld, vooral in het noorden; een vaste plek of tijd van voorkomen is er niet. Broedt in het westen en midden van Noord-Amerika en overwintert aan de kusten van de zuidelijke Verenigde Staten, Mexico en Midden-Amerika. Ontbreekt op de Galápagos.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast kan opduiken tussen andere steltlopers op zoutpannen, lagunes en ondiepe meren langs de kust, vooral in de noordelijke winter. De opgewipte snavel en het zwart-witte vleugelpatroon zijn kenmerkend.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is groot, maar hangt af van ondiepe wetlands in droge gebieden, die gevoelig zijn voor waterwinning en droogte.
Wetenschappelijke naam
Recurvirostra americana | Gmelin, 1789
Gmelin beschreef de soort in 1789 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Recurvirostra werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Latijn recurvus, 'achterover gebogen', en rostrum, 'snavel'. De soortnaam americana verwijst naar Amerika; dat is niet noodzakelijk de typelocatie. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Noord-Amerika.