Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Amethistzonnekolibrie
Amethistzonnekolibrie | Heliangelus amethysticollis
Amethyst-throated Sunangel | Solángel gorgiamatista | Anjo-do-sol-de-garganta-ametista
De amethistzonnekolibrie is een middelgrote zonnekolibrie van het vochtige bergbos op de oostflank van de Andes, van het zuiden van Ecuador tot in Bolivia. Het mannetje draagt een rozepaarse keel boven een kaneelkleurige borstband; bij het vrouwtje is de keel roestrood. Net als andere zonnekolibries houdt hij zich vaak vast aan een bloem in plaats van ervoor te hangen.
Geluid
Een korte, droge, zoemende triller, met tussenpozen herhaald, en droge tikjes bij het foerageren.
Opname: John V. Moore — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een korte, rechte, zwarte snavel en een licht gevorkte staart. Het mannetje is donker glanzend groen van boven, met een glinsterend groen voorhoofdsvlekje. Keel en bovenborst vormen een rozepaarse (amethistkleurige) keelvlek, onderaan afgezet met een smalle zwarte en een bredere kaneelkleurige of witachtige band; de onderborst is glinsterend groen, de buik vaalgeel met groene vlekjes. De middelste staartveren zijn bronsgroen, de buitenste blauwzwart. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, maar heeft een roestrode keel met zwarte spikkels. In het zuiden van Ecuador en het noorden van Peru (de vorm laticlavius) is de keel roder paars en de borstband witachtiger.
Verwarringssoorten
De violetkeelzonnekolibrie Heliangelus viola is groter en groener van onderen, met een diepviolette keel en een blauwgroene borstband, en leeft vooral op de westflank en in de droge dalen. De kleine zonnekolibrie Heliangelus micraster heeft een oranje tot roodoranje keel. De toermalijnzonnekolibrie Heliangelus exortis mist de lichte borstband en heeft een grijze, groen gevlekte onderkant. De smaragdglansstaartkolibrie Metallura tyrianthina is kleiner, met een groene keel en een roodkoperen staart.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig bergbos, nevelwoud en dwergbos, ook struikrijke open plekken, meestal tussen ongeveer 1800 en 3200 m, in Peru tot 3700 m. Verdedigt een voedselterritorium bij bloemen met korte kroonbuizen, foerageert tot zo'n 6 m hoogte en blijft dicht bij dekking. Vangt veel insecten vanaf een zitplaats. Het nest is een napje van plantenvezels, mos en korstmos, hangend aan een sliert mos onder een beschuttend blad.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het zuiden, in Loja en Zamora-Chinchipe. In Peru langs de oostflank van de Andes over vrijwel de hele lengte van het land, ook in de dalen van de Apurímac en de Urubamba. In Bolivia op de oostflank van de Andes in La Paz en Cochabamba. Ontbreekt in Colombia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied niet; de vormen van Colombia en Venezuela worden als aparte soorten beschouwd.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het nevelwoud van de oostflank, bijvoorbeeld langs wegen door de Yungas van Bolivia en de oostflank in het zuiden van Peru. Let op een kleine kolibrie die een bloeiende struik bewaakt en zich met korte vluchtjes van bloem naar bloem verplaatst.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied in het bergbos; ontbossing tast het leefgebied plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Heliangelus amethysticollis | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1838)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1838 als Ornismya amethysticollis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Heliangelus werd in 1848 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks hēlios, 'zon', met angelos, 'engel'. De soortnaam combineert Latijn amethystus, 'amethist', met collum, 'hals', naar de amethistkleurige keel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Land van de Yuracarés, Cochabamba, Bolivia.