Alle soorten › Spechtachtigen › Toekans › Andesarassari
Andesarassari | Aulacorhynchus albivitta
Southern Emerald Toucanet | Tucanete esmeralda | Tucaninho-esmeralda-do-sul
De andesarassari is de meest verbreide groene arassari van het bergbos in de Andes, van de Sierra Nevada de Santa Marta tot in Bolivia. In het gidsgebied komen meerdere vormen voor die vooral verschillen in de kleur van de keel: wit, grijs, blauw of zwart. Hij leeft in paren of kleine groepen en verraadt zich vaak eerder door zijn droge, blaffende roep dan door zijn groene verenkleed.
Geluid
Een lange reeks droge, blaffende of krassende tonen, zoals krrek krrek krrek, vaak door paren in duet. Per streek verschilt de roep in tempo en klank. De vleugels maken in de vlucht een snorrend geluid.
Opname: Jaime Suárez — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
30–35 cm. Overwegend grasgroen, met kastanjebruine onderstaartdekveren en kastanjebruine toppen aan de staartpennen. De snavel is overwegend zwart, bij de meeste vormen met geel op de bovensnavel, en heeft aan de basis een smalle witte rand. Rond het oog zit donkere, kale huid. De keel is afhankelijk van de vorm wit (oostelijke en centrale Andes van Colombia, oosten van Ecuador), grijs of lichtblauw (westelijke Andes van Colombia, Santa Marta), blauw (zuiden van Ecuador en noorden van Peru) of zwart (Peru en Bolivia). De seksen zijn gelijk, maar het vrouwtje heeft een kortere snavel; jonge vogels zijn doffer.
Verwarringssoorten
De roodstuitarassari Aulacorhynchus haematopygus in Colombia en het westen van Ecuador heeft een rode stuit, een donkerrode snavel met een witte band aan de basis en geen kastanjebruine onderstaartdekveren. De derby-arassari Aulacorhynchus derbianus op de oostflank heeft een zwart-rode snavel zonder geel en groene onderstaartdekveren, en leeft meestal lager. De blauwbandarassari Aulacorhynchus coeruleicinctis in Peru en Bolivia heeft een blauwe borstband, een rode stuit en een grijzige snavel. De geeloogarassari Aulacorhynchus sulcatus in het noorden van Colombia heeft een overwegend gele snavel en geelachtige onderstaartdekveren.
Leefgebied
Vochtig bergbos, nevelwoud, bosranden, secundair bos en halfopen land met verspreide bomen en koffieplantages, ongeveer tussen 1500 en 3000 m; de vormen in Peru en Bolivia ook lager, in de voetheuvels en het aangrenzende laagland. Foerageert in het middelste en hogere deel van het bladerdak en eet vruchten, insecten, kleine hagedissen en eieren en jongen van andere vogels. Broedt in een boomholte, vaak een oud spechtenhol.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de drie Andesketens, de Serranía de Perijá en de Sierra Nevada de Santa Marta. In Ecuador vooral op de oostflank, plaatselijk ook in het noorden van de westflank. In Peru op de oostflank over de hele lengte van het land. In Bolivia op de oostflank tot in Santa Cruz. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bosranden en vruchtdragende bomen langs wegen door het nevelwoud, en voederplaatsen met fruit in Colombia en Ecuador. Vogels zitten vaak in het middelste en hogere deel van het bladerdak en vliegen met snelle vleugelslagen van boom naar boom; de blaffende roep is het eerste teken.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in deze afgrenzing. De soort is wijdverbreid en verdraagt secundair bos en halfopen landschap, maar verdwijnt waar het bos geheel wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Aulacorhynchus albivitta | (Boissonneau, 1840)
Boissonneau beschreef de soort in 1840 als Pteroglossus albivitta; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Aulacorhynchus werd in 1835 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam komt van Grieks aulax, 'groef, voor', en rhunkhos, 'snavel'. De soortnaam komt van Latijn albus, 'wit', en vitta, 'band, lint', naar de witte keel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.