Alle soorten › Spechtachtigen › Toekans › Geeloogarassari
Geeloogarassari | Aulacorhynchus sulcatus
Groove-billed Toucanet | Tucanete piquisurcado | Tucaninho-de-bico-sulcado
De geeloogarassari is een groene arassari van de kustgebergten van Venezuela, die in het gidsgebied alleen in het uiterste noorden van Colombia voorkomt. De vorm daar, in de Sierra Nevada de Santa Marta en de Serranía de Perijá, heeft een overwegend gele snavel en werd vroeger als aparte soort beschouwd. De groeven op de snavel verklaren de Engelse en Spaanse naam.
Geluid
Reeksen blaffende, krassende tonen, soms in duet; het mannetje klinkt lager dan het vrouwtje.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
33–37 cm. Overwegend groen, met lichtere onderdelen, een witte keel en geelachtige onderstaartdekveren. Rond het oog zit kale, blauwe huid. De snavel heeft duidelijke groeven en een smalle witte band aan de basis; bij de vorm in Colombia is hij overwegend geel, met wat zwart en een oranjerode basis van de ondersnavel. In Venezuela hebben andere vormen een wijnrode snavel met een zwarte baan. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer.
Verwarringssoorten
De andesarassari Aulacorhynchus albivitta leeft in dezelfde gebergten, meestal hoger, en heeft een zwarte snavel met geel op de bovensnavel, een grijze keel en kastanjebruine onderstaartdekveren en staarttoppen. De roodstuitarassari Aulacorhynchus haematopygus heeft een rode stuit en een donkerrode snavel.
Leefgebied
Vochtig bergbos, secundair bos, bosranden, verspreide bomen en tuinen, vooral tussen 900 en 2000 m, plaatselijk lager of hoger. Eet vooral vruchten, daarnaast insecten en kleine gewervelde dieren. Broedt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen in Colombia, op de hellingen van de Sierra Nevada de Santa Marta en in de Serranía de Perijá. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de bergen van het noorden en noordoosten van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op de lagere en middelste hellingen van de Sierra Nevada de Santa Marta, bijvoorbeeld rond Minca, bij vruchtdragende bomen, langs bosranden en in koffieplantages met schaduwbomen.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in deze afgrenzing. In het gidsgebied beperkt tot twee berggebieden, waar het bos op de lagere hellingen voor een groot deel is omgezet in landbouwgrond.
Wetenschappelijke naam
Aulacorhynchus sulcatus | (Swainson, 1820)
Swainson beschreef de soort in 1820 als Pteroglossus sulcatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Aulacorhynchus werd in 1835 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam komt van Grieks aulax, 'groef, voor', en rhunkhos, 'snavel'. De soortnaam komt van Latijn sulcatus, 'gegroefd', naar de groeven op de snavel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Venezuela.