Alle soorten › Spechtachtigen › Toekans › Smaragdarassari

Smaragdarassari | Aulacorhynchus prasinus

Northern Emerald Toucanet | Tucaneta verde | Tucaninho-verde-do-norte

De smaragdarassari is een kleine, groene toekan van de bergbossen van Mexico en Midden-Amerika. In het gidsgebied komt hij alleen marginaal voor, in de bergen van de Darién op de grens van Colombia en Panama (vorm cognatus). In de Andes wordt hij vervangen door de andesarassari, waarmee hij vroeger tot één soort werd gerekend.

Smaragdarassari (Aulacorhynchus prasinus)
Foto: Giles Laurent — CC BY-SA 4.0 · Wikimedia Commons

Geluid

Een droge, kwakende of blaffende roep, in lange reeksen herhaald, als kwek-kwek-kwek; ook ratelende tonen.

Luister: ZangXC384530

Opname: Orlando Jarquín G. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto

Herkenning

30–35 cm, gedrongen, met een vrij lange, getrapte staart. Het verenkleed is grotendeels heldergroen, met een blauwachtige keel, kastanjebruine onderstaartdekveren en kastanjebruine staartpunten. De snavel is zwart, met een gele band over de rug van de bovensnavel en een smalle witte rand aan de basis. Rond het oog naakte, donkere huid. De seksen zijn gelijk; het vrouwtje heeft een kortere snavel.

Verwarrings­soorten

De andesarassari Aulacorhynchus albivitta, in de Andes van Colombia en verder zuidwaarts, heeft een witte tot grijzige keel in plaats van een blauwachtige; de twee soorten overlappen in het gidsgebied voor zover bekend niet. De geeloorpepervreter Selenidera spectabilis in de Darién is zwart en geel, met een gele oorvlek, en niet groen. De arassari's van het geslacht Pteroglossus zijn veel bonter, met zwart, geel en rood.

Leefgebied

Vochtig bergbos, nevelwoud, bosranden en oud secundair bos, in het gidsgebied in de bergen van de Darién, ruwweg tussen 800 en 1800 m; elders in Midden-Amerika ook lager. Leeft in paren of kleine groepen. Eet vooral vruchten, ook insecten, eieren en jonge vogels. Broedt in boomholten, vaak oude spechtenholen.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.

Verspreiding en trek

In Colombia alleen in het uiterste noordwesten, in de bergen van de Darién (Serranía del Darién, Cerro Tacarcuna) op de grens met Panama. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de bergbossen van Mexico zuidwaarts door Midden-Amerika tot in het oosten van Panama.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 1,41° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

In het gidsgebied alleen te verwachten in de afgelegen bergen van de Darién. Groene arassari's elders in Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia zijn andesarassari's of andere Aulacorhynchus-soorten.

Staat van instandhouding

Niet geëvalueerd in deze soortafgrenzing. De soort is in Midden-Amerika wijdverbreid en verdraagt bosranden en secundair bos, maar lijdt plaatselijk onder ontbossing.

Wetenschappelijke naam

Aulacorhynchus prasinus | (Gould, 1833)

Gould beschreef de soort in 1833 als Pteroglossus prasinus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Aulacorhynchus werd in 1835 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam komt van Grieks aulax, 'groef, voor', en rhunkhos, 'snavel'. De soortnaam komt van Grieks prasinos, 'preigroen', naar het groene verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Valle Real, Mexico.