Alle soorten › Zangvogels › Bekardes en tityra's › Andesklauwiercotinga
Andesklauwiercotinga | Laniisoma buckleyi
Andean Laniisoma | Lanisoma andina | Chibante-andino
De andesklauwiercotinga is een groen-gele, geschubde vogel van de voetheuvels en lagere bergbossen langs de Andes. Hij zit lang stil in de middelste etage van het bos en wordt meestal opgemerkt aan zijn zeer hoge, langgerekte fluittoon. Tot voor kort gold hij als ondersoort van de Braziliaanse klauwiercotinga.
Geluid
Een zeer hoge, dunne, sissende fluittoon die aanzwelt en weer wegzakt, met lange tussenpozen herhaald. De vogel zingt vaak lange tijd vanaf dezelfde plek.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm, gedrongen, met een vrij grote kop en een korte, vrij brede snavel. Het mannetje heeft een zwarte kruin, olijfgroene bovendelen en gele onderdelen met zwarte schubben op de zijkant van de borst en de flanken. Het vrouwtje heeft een groene kruin en is sterker geschubd. Jonge vogels hebben roestbruine vlekjes op de vleugeldekveren.
Verwarringssoorten
De groengeschubde cotinga Ampelioides tschudii is groter en zwaarder, met een sterk geschubde rug en een lichte vlek onder het oog. De gebandeerde cotinga Pipreola arcuata is veel groter, met fijne zwarte bandering op de onderdelen en een rode snavel, en leeft hoger. Vrouwtjes van de groen-zwarte cotinga Pipreola riefferii hebben een rode snavel en rode poten. De gebandeerde bekarde Pachyramphus versicolor is veel kleiner en fijn gebandeerd in plaats van geschubd.
Leefgebied
Vochtig voetheuvelbos en lager bergregenwoud, vooral op de oostflank van de Andes, ruwweg tussen 300 en 1500 m. Zit stil in de middelste en hogere etages, vaak in dichte begroeiing. Eet vruchten en insecten. Er lijken seizoensgebonden verplaatsingen langs de helling te bestaan. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia zeer plaatselijk, op de hellingen van de Andes. In Ecuador schaars op de oostflank van de Andes. In Peru verspreid langs de oostflank. In Bolivia plaatselijk in de Yungas. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister vroeg in de ochtend in voetheuvelbos van de oostflank, bijvoorbeeld in het oosten van Ecuador, naar de zeer hoge fluittoon en zoek dan geduldig de middelste etage af; de vogel beweegt weinig.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is zeldzaam en plaatselijk, en ontbossing van de voetheuvels vormt een risico.
Wetenschappelijke naam
Laniisoma buckleyi | (Sclater & Salvin, 1880)
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1880 als Ptilochloris buckleyi; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Laniisoma werd in 1832 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Lanius, het geslacht van de klauwieren, met Grieks sōma, 'lichaam': een vogel met de bouw van een klauwier. De soortnaam eert C. Buckley, een verzamelaar die rond 1880 vogels verzamelde in het oosten van Ecuador. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pindo, Pastaza, Ecuador.