Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Apurímacstekelstaart
Apurímacstekelstaart | Synallaxis courseni
Apurimac Spinetail | Pijuí de Apurímac | João-de-apurímac
De apurímacstekelstaart is een endemische soort van Peru, met een zeer klein verspreidingsgebied in de bergen van Apurímac. Hij lijkt op een grote, donkere azara's stekelstaart met een lange staart. Een groot deel van zijn leefgebied ligt in het nationale heiligdom Ampay.
Geluid
De zang lijkt op die van azara's stekelstaart: een scherpe, nasale roep die minutenlang wordt herhaald. Daarnaast een laag gesnater als contactroep en een lage, keelachtige, ratelende triller.
Opname: Jaime J. Valenzuela Trujillo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–19 cm, met een lange, getrapte, donker roetbruine staart. Hij heeft een lichtgrijze wenkbrauwstreep, een donkergrijs gezicht, een roetzwarte keel en donkergrijze onderdelen. Achterkruin en nek zijn donker roodbruin, de vleugels roodbruin. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
Azara's stekelstaart Synallaxis azarae is kleiner, met een kortere, kastanjebruine staart, een olijfbruine rug en lichtere onderdelen; hij leeft elders in de Andes van Zuid-Peru. Distelstaarten en canastero's (Asthenes) hebben een rafelige of gestreepte staart, een lichte keel en missen het roodbruin op kruin en vleugels.
Leefgebied
Nevelwoud en vochtig bos met Podocarpus, en jonge begroeiing op open plekken en aardverschuivingen, tussen 2450 en 3500 m. Houdt van dichte ondergroei en Chusquea-bamboe. Zoekt laag in de begroeiing naar insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Endemisch voor Peru: vooral bekend van de hellingen van de Ampay ten zuidwesten van de Apurímac, in het departement Apurímac, met enkele vindplaatsen in de omgeving. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bezoek het nationale heiligdom Ampay boven Abancay en zoek in bamboe en dichte ondergroei langs de paden in het Podocarpus-bos; de lange reeks nasale roepen verraadt de vogel.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het verspreidingsgebied is zeer klein; de stand wordt geschat op enkele honderden tot ruim duizend volwassen vogels en lijkt stabiel. Kap van Podocarpus, beweiding en verstoring door bezoekers, ook binnen het beschermde gebied, vormen bedreigingen.
Wetenschappelijke naam
Synallaxis courseni | Blake, 1971
Blake beschreef de soort in 1971 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Synallaxis werd in 1818 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks sunallaxis, 'uitwisseling'. De soortnaam eert C. Blair Coursen, Amerikaans begunstiger wiens steun het veldwerk in Peru mogelijk maakte waaruit het type afkomstig is. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Abancay, Apurímac, Peru.