Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Zwartoorstekelstaart
Zwartoorstekelstaart | Synallaxis candei
White-whiskered Spinetail | Pijuí barbiblanco | João-de-bigode-branco
De zwartoorstekelstaart is een stekelstaart van droog struikgewas en loofverliezend bos in het Caribische laagland van Noord-Colombia. Een zwart gezicht met een brede witte baardstreep onderscheidt hem van de andere stekelstaarten in het gidsgebied. Hij zoekt veel van zijn voedsel op de grond.
Geluid
De zang bestaat uit vier tonen, waarvan de middelste twee het sterkst klinken. De roep is een nasaal paa-piep, de alarmroep een gerekt, nasaal naaa.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–17 cm, met een getrapte staart die voor ongeveer twee derde roodbruin is en een donkere punt heeft. Bovendelen, vleugels en borst zijn helder roodbruin, met een roodbruine wenkbrauwstreep. Het gezicht is zwartachtig, met daaronder een brede witte baardstreep. De kin is wit, de keel zwart en de buik wit. Bij de ondersoort in de middelste Magdalenavallei is de rug bruin, ontbreekt de wenkbrauwstreep en is de borst doffer; in Cesar en La Guajira is de vogel lichter, met een witte keel en een zwarte band daaronder. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
Temmincks stekelstaart Synallaxis albescens heeft een lichte, grijswitte onderzijde, een roodbruine kruin en geen zwart gezicht. De kaneelstekelstaart Synallaxis cinnamomea leeft hoger op de berghellingen en heeft een gestreepte keel en borst. De geelkinstekelstaart Certhiaxis cinnamomeus heeft witte onderdelen met een gele kinvlek en leeft in moerassen en langs water.
Leefgebied
Loofverliezend bos, droog doornstruweel, verruigde weiden en randen van mangrove; in Colombia van zeeniveau tot ongeveer 300 m. Leeft in paren en zoekt geleedpotigen, vooral op de grond en verder in twijgen en takken tot ongeveer 2 m hoogte. Het nest is een grote bol van doornige takjes met een zijdelingse ingangsbuis, 1,3–2,5 m hoog in een doornige struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Caribische laagland, van La Guajira en Cesar westwaarts via Magdalena en Atlántico tot Bolívar, Sucre en Córdoba, en zuidwaarts in de middelste Magdalenavallei. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noordwesten van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in droog struikgewas en doornbos in La Guajira, bijvoorbeeld rond Riohacha en in de droge laagvlakte ten oosten van de Sierra Nevada de Santa Marta. Let op vogels die over de grond lopen onder struiken, en op de nasale roep.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is vrij groot en de stand wordt als stabiel beschouwd; de soort is plaatselijk vrij algemeen tot algemeen.
Wetenschappelijke naam
Synallaxis candei | d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1838
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1838 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Synallaxis werd in 1818 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks sunallaxis, 'uitwisseling'. De soortnaam eert Antoine Marie Ferdinand de Maussion de Candé, Frans admiraal en ontdekkingsreiziger in Zuid-Amerika. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cartagena, Colombia.