Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse gorzen › Apurímacstruikgors
Apurímacstruikgors | Atlapetes forbesi
Apurimac Brushfinch | Atlapetes de Apurímac | Tico-tico-de-apurímac
De apurímacstruikgors is een grijze struikgors met een roodbruine kop uit de bergdalen van Apurímac en aangrenzende delen van Zuid-Peru. Hij werd in 1947 beschreven als ondersoort van de roodoorstruikgors, maar blijkt daar niet nauw aan verwant. De naam verwijst naar het departement Apurímac, waar het eerste exemplaar werd verzameld.
Geluid
De zang is een aarzelende reeks dunne fluittonen en trage trillers. Opgewonden paren duetteren met hoog gekwetter; de roep is een reeks hoge pi-tonen.
Opname: Niels Krabbe — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
18–19 cm. Kop en nek zijn grotendeels roodbruin, met een zwart voorhoofd en een witte vlek boven de teugel. De keel is wit, met een witte onderwang en daaronder een dunne zwarte streep. Boven- en onderdelen zijn grijs. De seksen zijn gelijk. Jongen zijn bruiner, met een wittige keel en bruin gevlekte borst en flanken.
Verwarringssoorten
De zwartbrilstruikgors Atlapetes melanopsis in het Mantarodal, verder naar het noordwesten, heeft een grote zwarte vlek rond het oog. De grijze struikgors Atlapetes canigenis rond Cusco heeft alleen een roodbruine kruin, een grijs gezicht en geen witte keel. De roestbuikstruikgors Atlapetes nationi op de westflank heeft een donkere kruin en een kaneelkleurige buik. De roodoorstruikgors Atlapetes rufigenis heeft eveneens een roodbruine kop, maar leeft veel noordelijker.
Leefgebied
Bergstruweel en Polylepis-bos in de bergdalen, ruwweg tussen 2700 en 4100 m; ook aan randen van bergbos met Podocarpus, zoals op de Ampay. Zoekt in paren laag in de vegetatie en op de grond naar insecten en zaden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru: van het uiterste oosten van Ayacucho door een groot deel van Apurímac tot net in het westen van Cusco. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het nationale heiligdom Ampay boven Abancay is een plek om hem te zoeken, in struweel en bosranden. Paren zijn in de vroege ochtend actief en duetteren bij opwinding.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied is klein en de stand gaat vermoedelijk achteruit door ontbossing; op de Ampay wordt nog Podocarpus gekapt. Een deel van het bos is beschermd en er wordt herbebost. Plaatselijk vrij algemeen.
Wetenschappelijke naam
Atlapetes forbesi | Morrison, 1947
Morrison beschreef de soort in 1947 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Atlapetes werd in 1831 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks: de mythische titaan Atlas en petēs, 'vlieger'. De soortnaam eert Sir Courtenay Forbes, Brits ambassadeur in Peru, die beschrijver Alastair Morrison tijdens zijn reizen in Peru hielp. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pomayaco, Pampasdal, Apurímac, Peru.