Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Aroyomierklauwier
Aroyomierklauwier | Thamnophilus aroyae
Upland Antshrike | Batará montano | Choca-montana
De aroyomierklauwier is een kleine grijze mierklauwier met witte vleugelvlekken van de randen van bergbos aan de oostkant van de Andes in het uiterste zuidoosten van Peru en in Bolivia. Hij leeft in dichte struiken en slingerplanten aan bosranden, ook in jonge begroeiing op aardverschuivingen en langs wegen. Het verspreidingsgebied ligt geheel binnen het gidsgebied.
Geluid
De zang is een snelle, versnellende reeks nasale tonen die eindigt in een dalende, langgerekte toon. Roepjes zijn hoge jammerende tonen, een keelachtige, dalende kauw en een miauwend geluid.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15 cm (14,5–15 cm). Het mannetje is middengrijs met een donkerder kruin en een verborgen witte vlek tussen de schouders; vleugels en staart zijn zwart tot bruinzwart, de vleugeldekveren en de meeste staartpennen hebben witte toppen. De onderdelen zijn iets lichter grijs. Het vrouwtje heeft een donker roodbruine kruin en nek, een grijs gezicht met witte streepjes of stippen, donker olijfbruine bovendelen en geelbruine tot olijfbruine onderdelen. De ogen variëren van lichtgeel tot bruin.
Verwarringssoorten
De grijskapmierklauwier Thamnophilus caerulescens leeft vaak hoger en in de omgeving; het mannetje heeft in Bolivia vaak een okerkleurige onderbuik en het vrouwtje mist de roodbruine kruin. De eenkleurige mierklauwier Thamnophilus unicolor mist de witte vleugelvlekken en leeft noordelijker. De boliviaanse mierklauwier Thamnophilus sticturus en natterers mierklauwier Thamnophilus stictocephalus leven lager in het laagland. De leikleurige mierklauwier Thamnophilus schistaceus heeft geen witte vlekken in de vleugel en een rood oog.
Leefgebied
Randen van vochtig bergbos, vooral dichte struiken en slingerplanten; komt zelden in het bosinterieur, maar wel in jonge begroeiing op aardverschuivingen en langs wegen. In Peru ongeveer op 800–1000 m, in Bolivia tot 1700–1900 m. Leeft in paren en zoekt insecten in dicht gebladerte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: alleen in het uiterste zuidoosten, in Puno. Bolivia: op de oosthelling van de Andes in La Paz, Cochabamba en het westen van Santa Cruz. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs bergwegen in de Yungas van La Paz en Cochabamba, waar bosranden en jonge begroeiing op hellingen goed te overzien zijn. Luister naar de versnellende reeks die eindigt in een lange, dalende toon.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd; eerder (1988) als gevoelig beoordeeld. De soort heeft een klein verspreidingsgebied, maar verdraagt bosranden en jonge begroeiing.
Wetenschappelijke naam
Thamnophilus aroyae | (Hellmayr, 1904)
Hellmayr beschreef de soort in 1904 als Dysithamnus aroyae; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Thamnophilus werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks thamnos, 'struik', en philos, 'liefhebbend': struikminnaar. De soortnaam verwijst naar La Aroya (La Oroya) in het Inambari-dal in Peru, waar het type werd verzameld. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit La Oroya, Inambari-dal, Peru.