Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Aureliapluimbroekje
Aureliapluimbroekje | Haplophaedia aureliae
Greenish Puffleg | Calzadito verdoso | Calçudo-esverdeado
Het aureliapluimbroekje is een klein, groen pluimbroekje van de ondergroei van vochtig bergbos. Anders dan de pluimbroekjes van het geslacht Eriocnemis leeft hij vooral laag in het bos en heeft hij doffe, geschubde onderdelen. Zoals alle pluimbroekjes heeft hij donzige veerpluimen rond de poten.
Geluid
Groepjes mannetjes zingen vanaf hoge zitplaatsen een herhaalde dubbele toon, ongeveer tur-siet; de roep is een scherp tskut.
Opname: John V. Moore — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–11 cm, met een rechte, zwarte snavel. Het mannetje is groen van boven, met een koperkleurige kop en nek. De onderdelen zijn dof groen met grijswitte randjes, wat een geschubd uiterlijk geeft. De beenpluimen zijn aan de buitenkant wit en aan de binnenkant geelbruin. De staart is blauwzwart en licht gevorkt. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, met sterker geschubde onderdelen en geheel witte beenpluimen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het vaaldijpluimbroekje Haplophaedia assimilis lijkt sterk, maar leeft verder naar het zuiden, in Peru en Bolivia, en heeft roomkleurige tot lichtrode beenpluimen. Het geschubd pluimbroekje Haplophaedia lugens leeft op de Pacifische flank en is grijzer van onder, met witter geschubde keel en borst. Pluimbroekjes van het geslacht Eriocnemis, zoals het glanspluimbroekje Eriocnemis vestita, leven meestal hoger en zijn glanzender groen of blauw.
Leefgebied
Ondergroei en randen van vochtig bergbos en nevelwoud, ook oud secundair bos, ruwweg tussen 1500 en 3000 m. Foerageert vooral laag in het bos aan groepjes bloemen, die hij verdedigt, en gaat soms naar bloeiende bomen zoals Inga in het bladerdak. Pikt ook insecten van bladeren. Het nest is een kommetje van mos en spinrag, opgehangen onder een groot blad, meestal laag boven de grond.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de cordilleras. In Ecuador op de oostflank van de Andes. In Peru alleen in het noorden, op de oostflank tot de grens van Amazonas en San Martín; volgens sommige indelingen horen de Peruaanse vogels bij het vaaldijpluimbroekje. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het uiterste oosten van Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs bospaden en bosranden in nevelwoud, waar vogels laag bij bloemen foerageren. Groepjes zingende mannetjes zijn te vinden door op de herhaalde dubbele toon te letten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Ontbossing op de berghellingen tast het leefgebied plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Haplophaedia aureliae | (Bourcier & Mulsant, 1846)
Bourcier & Mulsant beschreef de soort in 1846 als Trochilus Aureliae; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Haplophaedia werd in 1918 ingevoerd door Simon. De geslachtsnaam komt van Grieks haploos, 'eenvoudig', en phaidros, 'glanzend, helder'. De soortnaam eert Péronne Aurélie Hénon, geboren Favre (1814–1889), vrouw van de Franse botanicus en politicus Jacques-Louis Hénon. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.