Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Groenborstmango
Groenborstmango | Anthracothorax prevostii
Green-breasted Mango | Mango pechiverde | Beija-flor-de-peito-verde
De groenborstmango is een grote kolibrie van droge, halfopen landschappen rond de Caribische Zee. In het gidsgebied komt hij alleen in het uiterste noordoosten van Colombia en op de Colombiaanse eilanden San Andrés en Providencia voor. De vogels van het westen van Ecuador en het noordwesten van Peru werden vroeger tot deze soort gerekend, maar worden nu bij de zwartkeelmango ingedeeld.
Geluid
Weinig vocaal. In de vlucht een kort, scherp sip of sik, bij het foerageren een hard getjip en bij conflicten een hoog, schel gekwetter. De zang is een zoemende, herhaalde reeks tonen.
Opname: Paul Driver — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een lange, licht gebogen zwarte snavel. Het mannetje is glanzend bronsgroen tot grasgroen van boven, met een fluweelzwarte streep over kin, keel en borst, omzoomd door blauwgroen; naar de buik toe wordt de streep blauwer. De buitenste staartpennen zijn purper, de middelste olijfgroen tot bronsgroen. Het vrouwtje is wit van onder, met een donkere middenstreep die op de borst blauwgroen is, en heeft witte punten aan de blauwzwarte buitenste staartpennen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje, met wat roodbruin opzij van de witte keel.
Verwarringssoorten
De zwartkeelmango Anthracothorax nigricollis lijkt sterk; het mannetje heeft een bredere, geheel zwarte streep tot op de buik en roodpurperen buitenste staartpennen. In het noordoosten van Colombia kunnen beide soorten voorkomen; let op de kleur van de streep op de buik en de staart. De vuurstaartkluutkolibrie Avocettula recurvirostris is veel kleiner, met een opwaarts gebogen snavelpunt.
Leefgebied
Droog, halfopen land met struiken en bomen, savanne, galerijbos, mangroven, bosranden, tuinen en dorpen, van zeeniveau tot ongeveer 500 m. Bezoekt bloeiende bomen en struiken en vangt insecten in de vlucht vanaf een hoge zitplaats.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het uiterste noordoosten, op het schiereiland La Guajira, en op de eilanden San Andrés en Providencia in de Caribische Zee. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied langs de kust van Venezuela en van het oosten van Mexico door Midden-Amerika tot het noordwesten van Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op San Andrés bij bloeiende bomen in tuinen en langs wegen; op La Guajira in droog struikgewas en bij bloeiende bomen in en rond dorpen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort leeft in een groot gebied en gebruikt ook door de mens gevormd landschap.
Wetenschappelijke naam
Anthracothorax prevostii | (Lesson, 1832)
Lesson beschreef de soort in 1832 als Trochilus prevostii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Anthracothorax werd in 1831 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam combineert Grieks anthrax, anthrakos, 'kool', met thōrax, 'borst'. De soortnaam eert Florent Prévost (1794–1863), Frans natuuronderzoeker en vogeltekenaar aan het Muséum in Parijs. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Zuid-Amerika (vindplaats onbekend).