Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Zwartkeelmango
Zwartkeelmango | Anthracothorax nigricollis
Black-throated Mango | Mango gorjinegro | Beija-flor-de-veste-preta
De zwartkeelmango is een grote, wijdverbreide kolibrie van open en halfopen laagland, van bosranden en rivieroevers tot plantages en tuinen. Het mannetje heeft een fluweelzwarte streep over keel en borst en een purperrode staart. Hij foerageert vaak hoog in bloeiende bomen en zit graag op kale takken in de boomtoppen.
Geluid
Weinig vocaal. De roep is een scherp tsik of tjiek, bij achtervolgingen een hoog gekwetter. De zang is een reeks zachte, zoemende tonen vanuit een boomtop.
Opname: Jonas Nilsson — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een lange, licht gebogen zwarte snavel. Het mannetje is bronsgroen van boven, met een fluweelzwarte streep van kin tot buik, aan weerszijden omzoomd door glanzend blauwgroen; de flanken zijn groen. De buitenste staartpennen zijn purperrood met een donkere rand, de middelste donker bronsgroen. Het vrouwtje is groen van boven en wit van onder, met een smalle, onregelmatige zwarte middenstreep en witte punten aan de buitenste staartpennen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje, met roodbruine randjes op kop en rug.
Verwarringssoorten
De groenborstmango Anthracothorax prevostii lijkt sterk, maar komt in het gidsgebied alleen in het uiterste noordoosten van Colombia en op San Andrés en Providencia voor; bij het mannetje is de zwarte streep smaller en naar de buik toe blauwer. De groenkeelmango Anthracothorax viridigula is een dwaalgast, met een groene keel bij het mannetje. De vuurstaartkluutkolibrie Avocettula recurvirostris heeft een vergelijkbaar patroon, maar is veel kleiner, met een opwaarts gebogen snavelpunt.
Leefgebied
Halfopen land met verspreide bomen, bosranden, galerijbos, rivieroevers, koffie- en cacaoplantages, parken en tuinen, vooral in het laagland tot ongeveer 1000 m, plaatselijk tot 1700 m. Bezoekt vooral bloeiende bomen zoals Erythrina en Inga en vangt insecten in de vlucht vanaf een hoge uitkijkpost. Het vrouwtje bouwt een klein, zadelvormig kommetje op een vrij liggende tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia over het grootste deel van het laagland, ook in de dalen van de Magdalena en de Cauca en in het uiterste zuidwesten. In Ecuador in het laagland ten oosten van de Andes en in het westen van het land. In Peru in het oostelijke laagland en in het uiterste noordwesten. In Bolivia in het noorden en oosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Panama tot Venezuela, de Guyana's, het grootste deel van Brazilië, Paraguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij bloeiende koraalbomen (Erythrina) en andere bloeiende bomen langs wegen, rivieren en dorpsranden. Mannetjes zitten vaak lang stil op een kale tak hoog in een boom.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een zeer groot verspreidingsgebied en gebruikt ook half open, door de mens gevormd landschap.
Wetenschappelijke naam
Anthracothorax nigricollis | (Vieillot, 1817)
Vieillot beschreef de soort in 1817 als Trochilus nigricollis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Anthracothorax werd in 1831 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam combineert Grieks anthrax, anthrakos, 'kool', met thōrax, 'borst'. De soortnaam combineert Latijn niger, 'zwart', met collum, 'hals'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Brazilië.