Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Muskietkolibrie
Muskietkolibrie | Chrysolampis mosquitus
Ruby-topaz Hummingbird | Colibrí rubí-topacio | Beija-flor-vermelho
De muskietkolibrie is een kleine kolibrie van droog, open land in het noorden en oosten van Zuid-Amerika. Bij het mannetje glanzen kruin en nek robijnrood en keel en borst goudoranje, maar in slecht licht lijken die delen zwart. De wetenschappelijke soortnaam mosquitus, 'mugje', verwijst naar zijn kleine formaat.
Geluid
Meestal stil. Een zacht, hoog tsip en korte, droge tsjirpjes.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8–9 cm, met een korte, rechte zwarte snavel. Het mannetje is donker bruinzwart, met een glanzend robijnrode kruin en nek en een glanzend goudoranje tot topaaskleurige keel en borst; de staart is roodbruin met een donkere eindrand. Het vrouwtje is bronsgroen van boven en lichtgrijs van onder, soms met een smalle donkere streep midden op de keel; haar staart is roodbruin met een donkere band en witte toppen aan de buitenste veren. Onvolwassen mannetjes hebben een vlekkerige oranje keel.
Verwarringssoorten
Het mannetje is niet te verwarren. Het vrouwtje van de blauwstaartsmaragdkolibrie Chlorostilbon mellisugus heeft een blauwzwarte, ingesneden staart zonder roodbruin en een donkere oorvlek. Vrouwtjes van mango's, zoals de zwartkeelmango Anthracothorax nigricollis, zijn veel groter, met een langere, iets gebogen snavel en een zwarte middenstreep op de onderdelen.
Leefgebied
Droog, open terrein met struiken en verspreide bomen, savanne, droog bos en de randen ervan, tuinen, parken en akkerland, meestal onder ongeveer 1000 m, plaatselijk hoger in droge dalen. Zoekt nectar op lage tot middelhoge bloemen en vangt kleine insecten. Het nest is een klein napje van plantenpluis, bedekt met korstmos, op een tak of stengel.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de droge Caribische laaglanden, de Magdalenavallei, de droge dalen tussen de cordilleras en de Llanos. In Peru alleen in het zuidoosten, in Madre de Dios, schaars. In Bolivia alleen enkele waarnemingen in het noorden, in Beni en Pando. Ontbreekt in Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Panama, Venezuela, Trinidad en Tobago, de Guyana's en grote delen van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In tuinen en struikgewas in de droge Caribische laaglanden en de Magdalenavallei van Colombia, vooral aan bloeiende struiken. Het mannetje toont zijn kleuren alleen als het licht er goed op valt; wacht tot hij zich omdraait.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt door mensen veranderd, half open terrein en tuinen.
Wetenschappelijke naam
Chrysolampis mosquitus | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Trochilus Mosquitus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chrysolampis werd in 1831 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks khrusolampis, 'glimworm' (van khrusos, 'goud', en lampō, 'glanzen'). De soortnaam is een Spaans verkleinwoord en betekent 'vliegje'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Suriname.