Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Vuurstaartkluutkolibrie
Vuurstaartkluutkolibrie | Avocettula recurvirostris
Fiery-tailed Awlbill | Mango picolezna | Beija-flor-de-bico-virado
De vuurstaartkluutkolibrie is een kleine kolibrie met een korte snavel waarvan de punt sterk omhoog gebogen is, als bij een kluut. Het mannetje heeft een glanzend groene keel, een zwarte middenstreep over de buik en een koperrood tot purperrood glanzende staart. In het gidsgebied is hij alleen bekend van enkele plaatsen in het zuidoosten van Colombia en het oosten van Ecuador.
Geluid
Weinig bekend. Een dun, hoog tsip en zachte tsjiptonen.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9 cm, met een korte, zwarte snavel waarvan het laatste deel duidelijk omhoog gebogen is. Het mannetje is bronsgroen van boven, met een glanzend smaragdgroene keel en borst en een zwarte middenstreep over borst en buik. De afgeronde staart glanst koperrood tot purperrood. Het vrouwtje is groen van boven en wit van onder, met een zwarte middenstreep van keel tot buik; haar staart is donker purperrood met witte toppen aan de buitenste veren.
Verwarringssoorten
De zwartkeelmango Anthracothorax nigricollis heeft hetzelfde patroon van een zwarte middenstreep en een purperrode staart, maar is veel groter, met een langere, iets gebogen snavel zonder opgewipte punt; het vrouwtje heeft een vergelijkbare zwarte middenstreep. De omhooggebogen snavelpunt is bij goed zicht het beste kenmerk.
Leefgebied
Randen van vochtig laaglandbos, laag bos en struikgewas op zandgrond, en savannes met rotsplateaus en granieten koepels, in het gidsgebied onder ongeveer 400 m. Bezoekt bloeiende bomen en struiken, vaak in het bladerdak van lage bossen, en vangt kleine insecten. Het nest is een napje van plantenpluis op een dunne tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het zuidoosten, vooral rond Mitú in Vaupés, met enkele waarnemingen in Putumayo. In Ecuador alleen enkele waarnemingen in het Amazonelaagland, in Sucumbíos, Orellana en Pastaza. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden en oosten van Venezuela, de Guyana's en het noorden en oosten van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij bloeiende bomen langs de randen van laag bos en rotsige savannes rond Mitú in Colombia. Vogels zitten vaak lange tijd stil op een kale tak hoog in een boom.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. In het gidsgebied schaars en plaatselijk; over aantallen en verplaatsingen is weinig bekend.
Wetenschappelijke naam
Avocettula recurvirostris | (Swainson, 1822)
Swainson beschreef de soort in 1822 als Trochilus recurvirostris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Avocettula werd in 1849 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam is een verkleinwoord van Frans avocette, 'kluut', naar de opgewipte snavelpunt. De soortnaam combineert Latijn recurvus, 'teruggebogen', met rostrum, 'snavel', naar de opgewipte snavelpunt. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.