Alle soorten › Steltloperachtigen › Strandlopers en snippen › Bairds strandloper
Bairds strandloper | Calidris bairdii
Baird's Sandpiper | Correlimos de Baird | Maçarico-de-bico-fino
De Bairds strandloper broedt op de hoogarctische toendra van Noord-Amerika en Noordoost-Siberië en trekt naar het zuiden van Zuid-Amerika. Veel vogels volgen daarbij de keten van de Andes en overwinteren op meren en vennen van de puna en het altiplano, tot boven 4000 m. In het gidsgebied is hij daardoor vooral een strandloper van het hooggebergte.
Geluid
Een laag, rollend krrrt of kreep, vooral bij het opvliegen.
Opname: Stanislas Wroza — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–18 cm, een slanke kleine strandloper met lange vleugels die ver voorbij de staart reiken, waardoor de vogel langgerekt en laag oogt. Snavel recht, dun en zwart; poten zwart. Bovendelen bruingrijs tot buffig bruin met donkere centra en lichte randen, waardoor de rug geschubd lijkt. Borst buffig met fijne streepjes, afgegrensd tegen de witte buik. Jonge vogels, die van augustus tot oktober het talrijkst zijn, hebben een regelmatig geschubde, buffige rug. In de vlucht een smalle, vage vleugelstreep en een stuit met een donkere middenstreep. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De Bonapartes strandloper Calidris fuscicollis heeft eveneens lange vleugels, maar is grijzer, met een geheel witte stuit, een fijn gestreepte borst die doorloopt op de flanken en een roodbruine basis van de onderste snavelhelft. De gestreepte strandloper Calidris melanotos is groter, met geelgroene poten en een scherp afgegrensde, dicht gestreepte borst. De kleinste strandloper Calidris minutilla is kleiner, met geelgroene poten en kortere vleugels; de grijze strandloper Calidris pusilla heeft een kortere, stompe snavel en kortere vleugels.
Leefgebied
Oevers van meren en vennen, bofedales, natte puna en zoutmeren op het altiplano, vooral tussen 3000 en 4600 m; op doortrek ook op slikvlakten aan de kust en op oevers in het laagland. Foerageert met korte loopjes en pikt insecten, vliegenlarven en kleine kreeftjes van het oppervlak; port minder vaak. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia een schaarse doortrekker, vooral in de Andes en aan de kust. In Ecuador een doortrekker op meren in de Andes, schaars aan de kust. In Peru een doortrekker en wintergast op meren en in bofedales van de puna, op doortrek ook aan de kust. In Bolivia een doortrekker en wintergast op het altiplano, schaars in het laagland. Op de Galápagos een zeldzame gast. Broedt in het noorden van Alaska, Canada en Groenland en in Noordoost-Siberië, en overwintert vooral in de hoge Andes van Peru tot Argentinië en in Patagonië.
- Jaarrond
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Vooral van augustus tot oktober, in kleiner aantal tot april, op de oevers van puna-meren zoals het Titicacameer en in bofedales boven 3500 m, vaak in groepjes tussen andere steltlopers; let op de lange vleugelpunten en de buffige, geschubde rug.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De wereldstand is groot en lijkt stabiel; de soort is minder afhankelijk van kustwetlands dan veel andere strandlopers.
Wetenschappelijke naam
Calidris bairdii | (Coues, 1861)
Coues beschreef de soort in 1861 als Actodromas (Actodromas) Bairdii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Calidris werd in 1804 ingevoerd door Merrem. De geslachtsnaam komt van Grieks kalidris of skalidris, een woord van Aristoteles voor een niet nader bekende grijze vogel van de waterkant. De soortnaam eert Spencer Fullerton Baird (1823–1887), Amerikaans ornitholoog en secretaris van het Smithsonian Institution. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Fort Resolution, Groot Slavenmeer, Canada.