Alle soorten › Hoenderachtigen › Hokko's en chachalaca's › Bandstaartsjakohoen
Bandstaartsjakohoen | Penelope argyrotis
Band-tailed Guan | Pava canosa | Jacu-de-cauda-barrada
Het bandstaartsjakohoen is een middelgroot, bruin sjakohoen van de bergbossen in het noorden van Colombia en in Venezuela. Het dankt zijn naam aan de lichte eindband van de staart, die vooral bij een vliegende of van achteren geziene vogel opvalt. Kop en borst zijn zilverig berijpt en wit geschubd.
Geluid
Luide, toeterende en kakelende roepen, vaak herhaald, vooral 's ochtends vroeg en in de avond. In de schemering maakt hij tijdens baltsvluchten een ratelend vleugelgeluid.
Opname: Bobby Wilcox — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
55–61 cm, met een lange staart, een kleine rode keellel en rode poten. De bovendelen zijn olijfbruin met een bronzen glans. Kruin, wenkbrauwstreep en de zijkanten van de kop zijn zilvergrijs berijpt; de naakte huid rond het oog is blauwgrijs. Voorhals en borst zijn bruin met opvallende witte veerzomen, waardoor ze geschubd lijken. De buik is roodbruin. De staartpennen hebben een brede, lichte, okerkleurige tot roodbruine eindband. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
Het andessjakohoen Penelope montagnii is kleiner en grijzer, zonder lichte staartband, en leeft meestal hoger. De sikkelvleugelgoean Chamaepetes goudotii heeft een egaal roodbruine buik, een blauw gezicht en geen keellel. Het kuifsjakohoen Penelope purpurascens is groter, met een grotere rode keellel en een kuif, en leeft lager. Het baardsjakohoen Penelope barbata lijkt sterk, maar komt alleen in het zuiden van Ecuador en het noorden van Peru voor.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud, ook bosranden en hoog secundair bos, ruwweg tussen 900 en 2500 m. Leeft in paren of kleine groepen in de middelste en hogere lagen van het bos en eet vruchten, bessen en bladeren. Het nest is een platform van takjes in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen in het noorden: in de Sierra Nevada de Santa Marta, de Serranía de Perijá en het noordelijke deel van de Oostelijke Andes. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes en het kustgebergte van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de vroege ochtend bij vruchtdragende bomen langs de weg door het bergbos van de Sierra Nevada de Santa Marta, bijvoorbeeld rond El Dorado. Vogels zitten vaak open op een tak aan de bosrand.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk nog vrij talrijk, maar gevoelig voor jacht en het kappen van bergbos voor landbouw.
Wetenschappelijke naam
Penelope argyrotis | (Bonaparte, 1856)
Bonaparte beschreef de soort in 1856 als Pipile argyrotis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Penelope werd in 1786 ingevoerd door Merrem. De geslachtsnaam komt uit de Griekse mythologie: Penelope was de dochter van de Spartaanse koning Ikarios en de vrouw van Odysseus. De soortnaam komt van Grieks arguros, 'zilver', en ous (ōtos), 'oor', naar de zilvergrijze oorstreek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Caracas, Venezuela.