Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Behns miersluiper
Behns miersluiper | Myrmotherula behni
Plain-winged Antwren | Hormiguerito alillano | Choquinha-de-asa-lisa
Behns miersluiper is een kleine grijze miersluiper van voetheuvel- en lager bergbos. Het mannetje mist de witte vleugeltekening van de meeste verwante soorten, waar de Engelse naam naar verwijst. In het gidsgebied leeft hij zeer plaatselijk op de oostflank van de Andes in Ecuador en in de Serranía de la Macarena in Colombia.
Geluid
De zang is een reeks hoge, eenvoudige, licht dalende tonen, ongeveer tioe. Roepjes zijn een scherp swie-iek en een nasaal kjoeng.
Opname: Mitch Lysinger — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9 cm, met een korte staart. Het mannetje is vrijwel geheel grijs, van onder lichter, met een zwarte kin, keel en bovenborst; de vleugels zijn effen, zonder witte toppen. Het vrouwtje is olijfbruin van boven met een grijzige kruin en nek, heeft een witachtige keel en is olijfgeel van onder.
Verwarringssoorten
De leigrijze miersluiper Myrmotherula schisticolor leeft op dezelfde hoogte; het mannetje heeft witte toppen aan de vleugeldekveren en het vrouwtje is warmer okerkleurig van onder. De langvleugelmiersluiper Myrmotherula longipennis en de grijze miersluiper Myrmotherula menetriesii leven lager en hebben getekende vleugels. De bosmiervireo Dysithamnus mentalis is groter, met een dikkere snavel.
Leefgebied
Onderetage en middenetage van groenblijvend voetheuvel- en lager bergbos, in Ecuador meestal tussen 800 en 1600 m en in Colombia tussen 1200 en 1800 m. In Ecuador vaak in vochtige ravijnen met Guadua-bamboe. Zoekt in paren insecten van bladeren, vaak met gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: alleen in de Serranía de la Macarena in Meta. Ecuador: plaatselijk op de oostflank, van Sucumbíos tot Zamora-Chinchipe. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied op de tepuis van het zuiden van Venezuela, het noorden van Brazilië en Guyana.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen in voetheuvelbos op de oostflank van Ecuador, vooral in vochtige ravijnen met bamboe. Let bij grijze miersluipers op de effen vleugels van het mannetje.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. In het gidsgebied schaars en plaatselijk; kap van voetheuvelbos vormt de belangrijkste bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Myrmotherula behni | Berlepsch & Leverkühn, PGHMR, 1890
Berlepsch & Leverkühn, PGHMR beschreef de soort in 1890 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Myrmotherula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Myrmothera (Grieks murmos, 'mier', en thēras, 'jager'): kleine mierenjager. De soortnaam eert Wilhelm Friedrich Georg Behn (1808–1878), Duitse zoöloog en reiziger in Zuid-Amerika. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.