Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Grijze miersluiper
Grijze miersluiper | Myrmotherula menetriesii
Grey Antwren | Hormiguerito gris | Choquinha-de-garganta-cinza
De grijze miersluiper is een algemene, kortstaartige miersluiper van het Amazonelaagland. Hij zoekt hoger in het bos dan de meeste verwante soorten, in de middenetage, en is een vaste deelnemer aan gemengde groepen. Het vrouwtje is onder de miersluipers herkenbaar aan de combinatie van grijze bovendelen en okerkleurige onderdelen.
Geluid
De zang is een reeks stijgende, heldere tonen die iets versnelt, ongeveer wie-wie-wie-wie. Roepjes zijn korte, hoge tonen.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, klein, met een korte staart. Het mannetje is blauwgrijs, met een zwarte keelvlek die per gebied in grootte verschilt, en zwarte vleugeldekveren met witte randen. Het vrouwtje is grijs van boven en egaal okergeel van onder, zonder vleugelstrepen.
Verwarringssoorten
De langvleugelmiersluiper Myrmotherula longipennis zit lager in het bos; het vrouwtje is bruin van boven. Het mannetje van de witflankmiersluiper Myrmotherula axillaris is zwartachtig van onder en heeft witte flankpluimen. Pelzelns miersluiper Myrmotherula assimilis leeft in várzea en op riviereilanden; het mannetje heeft geen zwarte keel en het vrouwtje is lichter van onder. Iherings miersluiper Myrmotherula iheringi leeft in bamboe en het vrouwtje heeft vleugelstrepen.
Leefgebied
Middenetage van vochtig laaglandbos, zowel terra firme als várzea, en oud secundair bos, tot ongeveer 1000 m. Zoekt insecten aan de onderkant van bladeren en aan twijgjes, vaak met snelle vleugelbewegingen, en reist bijna altijd mee met gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het laagland ten oosten van de Andes. Ecuador: in het oostelijke laagland. Peru: in het oostelijke laagland over het hele land. Bolivia: in het noorden en midden van het laagland. Ontbreekt ten westen van de Andes en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's en het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk in gemengde groepen in de middenetage van laaglandbos, vanaf ooghoogte tot enkele meters daarboven. Let bij vrouwtjes op de grijze rug boven de okerkleurige onderdelen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen in uitgestrekt laaglandbos; plaatselijk achteruitgang door ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Myrmotherula menetriesii | (d'Orbigny, ACVMD, 1838)
D'Orbigny, ACVMD beschreef de soort in 1838 als Myrmothera Menetriesii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myrmotherula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Myrmothera (Grieks murmos, 'mier', en thēras, 'jager'): kleine mierenjager. De soortnaam eert Édouard Ménétries (1802–1861), Franse entomoloog en zoöloog die in Brazilië verzamelde en later in Sint-Petersburg werkte. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Yuracarés-gebied, Cochabamba, Bolivia.