Alle soorten › Valkachtigen › Valken en caracara's › Bergcaracara
Bergcaracara | Daptrius megalopterus
Mountain Caracara | Caracara cordillerano | Carcará-da-montanha
De bergcaracara is een zwart-witte caracara van de puna en de hoge Andes van Peru en Bolivia, met een naakt, oranjerood gezicht. Hij loopt veel over de grond en zoekt in paren of kleine groepen voedsel in grasland, op akkers en langs venen. In het noorden van zijn verspreiding wordt hij vervangen door de lelcaracara.
Geluid
Meestal stil. Soms een schorre, krassende roep, vooral bij ruzies om voedsel of bij het nest.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
47–55 cm, met lange poten en brede vleugels. De volwassen vogel is glanzend zwart van boven, op de kop, de keel en de borst, met een effen zwarte borst zonder witte strepen. De buik, de dijen, de stuit en de onderstaartdekveren zijn wit, net als de ondervleugeldekveren en de top van de staart. Het gezicht is naakt en oranjerood. De snavel is lichtgrijs tot blauwachtig, de poten zijn geel tot oranje. In de vlucht vallen de witte ondervleugel, de witte stuit en een lichte vlek aan de basis van de handpennen op. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn donkerbruin, met een bleke stuit en een doffer, grijsachtig tot gelig gezicht.
Verwarringssoorten
De lelcaracara Daptrius carunculatus leeft verder noordelijk en heeft witte strepen op de zwarte borst en lellen op de keel; in het grensgebied van Ecuador en Peru komen mengvormen voor, en jonge vogels zijn nauwelijks te onderscheiden. De kuifcaracara Caracara plancus is bruin met een zwarte kap, een witte hals en een gebandeerde borst, en leeft meestal lager. De grijze arendbuizerd Geranoaetus melanoleucus heeft een korte staart en grijze bovendelen en zit niet lopend op de grond.
Leefgebied
Puna-grasland, bofedales en venen, rotsige hellingen, akkers en weiden in de hoge Andes, vooral tussen ongeveer 3000 en 4800 m, plaatselijk lager in droge dalen en op de westhelling. Zoekt lopend voedsel: insecten, wormen, kleine gewervelde dieren en aas; keert mest en kluiten om en loopt graag achter ploegen aan. Het nest is een takkennest op een rotsrichel of in een steile wand.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia ontbreekt hij. In Ecuador alleen zeldzaam in het uiterste zuiden, waar hij zich soms met de lelcaracara mengt. In Peru langs de hele Andes van het noorden tot het zuiden, op beide flanken en op het altiplano. In Bolivia in de Andes en op het altiplano. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van Chili en Argentinië.
Hoe en wanneer kijken
Op de puna van Peru en Bolivia vaak al vanaf de weg te zien, lopend in grasland en op akkers of rond bofedales. Let in het noorden van Peru op de effen zwarte borst om hem van de lelcaracara te onderscheiden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. In geschikt open hooggebergte algemeen; de soort profiteert plaatselijk van weiden en akkers, maar wordt soms vervolgd.
Wetenschappelijke naam
Daptrius megalopterus | (Meyen, 1834)
Meyen beschreef de soort in 1834 als Aquila megaloptera; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Daptrius werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks daptēs, 'eter, verslinder', van daptō, 'verslinden'. De soortnaam komt van Grieks megas, 'groot', en pteron, 'vleugel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Andes, Chili.