Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Bergnimf
Bergnimf | Oreonympha nobilis
Bearded Mountaineer | Montañés barbudo | Montanhês-barbudo
De bergnimf is een grote, langstaartige kolibrie van de droge Andesdalen in het zuiden van Peru. Het mannetje heeft een lange, smalle baard van glinsterende veren, groen onder de kin en verder purper. De soort leeft graag in door mensen veranderd landschap met agaven en boomtabak, ook in dorpen en langs wegen.
Geluid
Een dalende, piepende reeks, gevolgd door een vol, ratelend loopje; daarnaast een droge, zoemende roep.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
14–16 cm, met een rechte zwarte snavel van ruim 2 cm. Het mannetje heeft een diep purperblauwe voorkruin en kruin met een smalle zwarte middenstreep, een bronzig zwart gezicht met een smalle witte band erachter en een lange, smalle baard, smaragdgroen onder de kin en verder purper. De bovendelen zijn bronzig, de onderdelen wit. De lange, diep gevorkte staart is bronzig, met naar buiten toe steeds meer wit. Bij de westelijke ondersoort lopen witte banden langs de kruin en is de staart koperkleuriger. Het vrouwtje is doffer en vuiler van onder, met een kleinere, grotendeels witte baard en een minder diep gevorkte staart. Jonge vogels hebben een geschubde groene kruin.
Verwarringssoorten
De sapphokomeetkolibrie Sappho sparganurus heeft een lange, gevorkte staart die roodkoperkleurig glanst, groene onderdelen en geen baard. De bronsstaartkomeetkolibrie Polyonymus caroli is groen, met een gevorkte bronzige staart en een roze tot purperen keel. De reuzenkolibrie Patagona gigas is veel groter en dof bruingrijs, met een witte stuit.
Leefgebied
Droge Andesdalen met rotsige, struikrijke hellingen en open bos, ook aanplant van boomtabak (Nicotiana) en eucalyptus langs wegen en in dorpen, tussen 2500 en 3900 m. Zoekt vooral nectar aan agaven, cactussen, boomtabak en eucalyptus en vangt kleine geleedpotigen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru, in de droge dalen in het zuiden van het midden van het land: de nominaatvorm in Apurímac en Cusco, in de stroomgebieden van de Urubamba en de bovenloop van de Apurímac; de westelijke ondersoort in Huancavelica, Ayacucho en Apurímac, in de dalen van de Mantaro, de Pampas en de Chalhuanca. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Rond Cusco en in de Heilige Vallei van de Urubamba, bij bloeiende boomtabak en agaven op droge hellingen en langs wegen.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in deze afbakening. Beide vormen worden apart beoordeeld en zijn niet bedreigd: de verspreidingsgebieden zijn klein, maar de stand is vermoedelijk stabiel en de soort past zich aan door mensen veranderd landschap aan.
Wetenschappelijke naam
Oreonympha nobilis | Gould, 1869
Gould beschreef de soort in 1869 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Oreonympha voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam combineert Grieks oros, 'berg', met numphē, 'nimf'. De soortnaam komt van Latijn nobilis, 'edel, voornaam'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tinta, Cuzco, Peru.