Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Blauwbuikamazilia
Blauwbuikamazilia | Saucerottia saucerottei
Steely-vented Hummingbird | Amazilia coliazul | Beija-flor-de-crisso-azul
De blauwbuikamazilia is een kleine, geheel groene kolibrie van droge en halfopen gebieden in het noorden en westen van Colombia en het noordwesten van Venezuela. Kenmerkend zijn de blauwzwarte staart en de staalblauwe onderstaartdekveren. Hij komt veel voor in tuinen, plantages en struweel.
Geluid
Een hoge, scherpe tsit of droge tsjit, soms in sputterende reeksen. De zang is niet goed beschreven.
Opname: Carolina Bravo B — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, met een rechte, zwarte snavel met een roze tot roodachtige basis van de ondersnavel. Het mannetje is van boven goudgroen en van onderen donker glinsterend goudgroen; de staart en de bovenstaartdekveren zijn blauwzwart, de onderstaartdekveren groenachtig tot staalblauw. Aan de poten zitten witte pluimpjes. Het vrouwtje heeft wat wit in de keelveren en grijsbruine onderstaartdekveren. Jonge vogels zijn doffer, met een deels grijze keel, een grijsbruine buik en bruine veerranden op rug en stuit. De noordelijke ondersoort heeft paarsachtig tot blauw getinte bovenstaartdekveren.
Verwarringssoorten
De groenbuikamazilia Saucerottia viridigaster heeft een paarsbruine tot koperkleurige staart en leeft vooral op de oostflank van de Oostelijke Andes. De blauwkapamazilia Saucerottia cyanifrons heeft een blauwe kruin. De blauwstaartsmaragdkolibrie Chlorostilbon mellisugus is kleiner, met een geheel zwarte snavel en een stalig blauwe, licht gevorkte staart. De roodsnavelsmaragdkolibrie Chlorostilbon gibsoni heeft een grotendeels rode snavel en een licht gevorkte staart. De franjeamazilia Chionomesa fimbriata heeft een witte middenstreep op de buik en een bronzige staart.
Leefgebied
Halfopen tot open terrein, vaak wat droog: struweel, savanne, bosranden, secundair bos, plantages, koffiegebieden en tuinen, van zeeniveau tot ongeveer 1500 m, plaatselijk hoger. Foerageert aan bloemen van struiken, bomen en tuinplanten, ook aan voederaars, en vangt kleine insecten. Het nest is een napje van plantenpluis op een dunne tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Caribische laagland vanaf Sucre oostwaarts, in de Caucavallei en op de westflank van de Westelijke Andes, en plaatselijk in de Magdalenavallei. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noordwesten van Venezuela en in de Venezolaanse Andes.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in tuinen, koffieplantages en bloeiende heggen in de Caucavallei en in het Caribische laagland van Colombia; de vogel bezoekt ook voederaars bij lodges en huizen.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd. De soort is recent in een smallere omgrenzing opgevat, los van de Midden-Amerikaanse Saucerottia hoffmanni, en heeft als afzonderlijke soort nog geen eigen oordeel. Ze is algemeen in cultuurland en lijkt niet bedreigd.
Wetenschappelijke naam
Saucerottia saucerottei | (Delattre & Bourcier, 1846)
Delattre & Bourcier beschreef de soort in 1846 als Trochilus Saucerrottei; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Saucerottia werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam is afgeleid van de soortnaam saucerrottei van de blauwbuikamazilia, naar de Franse arts en ornitholoog Antoine Constant Saucerotte. De soortnaam eert de Franse arts en ornitholoog Antoine Constant Saucerotte; Delattre en Bourcier gaven de naam in 1846. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cali, Colombia.