Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Blauwkapamazilia
Blauwkapamazilia | Saucerottia cyanifrons
Indigo-capped Hummingbird | Amazilia capiazul | Beija-flor-de-coroa-índigo
De blauwkapamazilia is een middelgrote kolibrie die alleen in Colombia voorkomt. Het mannetje heeft een indigoblauwe kruin boven een glinsterend goudgroen lichaam en een staalblauwe staart. De soort leeft vooral in half open, vrij droog land in de dalen van de Magdalena en de Cauca en komt ook in tuinen en koffieplantages.
Geluid
De zang is een herhaalde, zoemende, piepende frase, weergegeven als tzuk-kiee … tsrp. De roep is een hoog, scherp tsit, soms in reeksen.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, met een rechte, middellange snavel die zwart is met een rode basis van de ondersnavel. Het mannetje heeft een indigoblauwe kruin, groene bovendelen met een brons- tot koperkleurige stuit, een glinsterend goudgroene onderkant en een donker staalblauwe staart; de onderstaartdekveren zijn bronsgroen tot donkerblauw met lichte randen. Bij het vrouwtje is de kruin minder blauw, vooral achteraan turkoois, en hebben de keelveren grijze bandjes. Jonge vogels lijken op het vrouwtje, met een grijzere buik.
Verwarringssoorten
De groenbuikamazilia Saucerottia viridigaster heeft een groene kruin, een bruinachtige stuit en een grijsbruine anaalstreek, en leeft op de oostflank van de Oost-Andes. De blauwbuikamazilia Saucerottia saucerottei heeft een groene kruin en staalblauwe onderstaartdekveren. De andesamazilia Uranomitra franciae heeft ook een blauwe kruin bij het mannetje, maar een witte buik en een bronsgroene staart. De roodstaartamazilia Amazilia tzacatl heeft een grijze buik en een roodbruine staart.
Leefgebied
Half open tot open landschap: bosranden, struweel, savanne met bomen, plantages, koffieteelt in de schaduw en tuinen, meestal in vrij droge streken. Het meest tussen 1000 en 2000 m, in de broedtijd regelmatig tot 400 m en zelden tot 3000 m; verplaatst zich met de bloei van voedselplanten. Haalt nectar uit bloemen en vangt kleine insecten. Het komvormige nest is van mos, spinrag en korstmos; het legsel telt twee eieren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Endemisch in Colombia: in het noorden en midden van het land, vooral in Norte de Santander, op de hellingen van de Magdalenavallei (Santander, Cundinamarca, Tolima, Huila) en in de bovenloop van de Caucavallei. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende struiken en voederplaatsen in tuinen en koffiefincas op de hellingen boven de Magdalenavallei, bijvoorbeeld in Cundinamarca en Tolima.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt door de mens veranderd land en komt in tuinen en plantages voor.
Wetenschappelijke naam
Saucerottia cyanifrons | (Bourcier, 1843)
Bourcier beschreef de soort in 1843 als Trochilus cyanifrons; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Saucerottia werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam is afgeleid van de soortnaam saucerrottei van de blauwbuikamazilia, naar de Franse arts en ornitholoog Antoine Constant Saucerotte. De soortnaam komt van Grieks kuanos, 'donkerblauw', en Latijn frons, 'voorhoofd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ibagué, Colombia.