Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Blauwgrijs dikbekje
Blauwgrijs dikbekje | Sporophila intermedia
Grey Seedeater | Semillero gris | Papa-capim-cinza
Het blauwgrijs dikbekje is een vrijwel egaal grijs dikbekje van open terrein in het noorden van Zuid-Amerika. In het gidsgebied is het vooral in Colombia verspreid, waar het ook in tuinen en parken voorkomt. Het wordt veel als kooivogel gehouden.
Geluid
De zang is een lange, gevarieerde reeks heldere fluittonen, trillers en kwetterende tonen, vaak vanaf een hoge zitplaats. De roep is een kort tsjie.
Opname: Yair Guillermo Molina Martínez. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, met een korte, dikke snavel, die bij het mannetje licht is, geelachtig tot vleeskleurig. Het mannetje is van boven egaal grijs en van onderen lichter grijs, met een witachtig midden van de buik en een kleine witte vleugelspiegel. Het vrouwtje is van boven olijfbruin en van onderen lichter geelbruin, met een donkerdere snavel. Jonge mannetjes lijken eerst op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het leigrijs dikbekje Sporophila schistacea is als mannetje donkerder leigrijs, met een witte vlek aan de halszijde en een geelachtige snavel, en leeft meer in bosranden en bamboe. Het loodgrijs dikbekje Sporophila plumbea heeft een zwarte snavel en een witte vlek op de kin en onder het oog, en leeft in de savannes van de llanos. Vrouwtjes van deze grijze dikbekjes zijn in het veld nauwelijks uit elkaar te houden.
Leefgebied
Ruig grasland, weilanden, akkerranden, struikgewas, bosranden, tuinen en parken, in droog tot vochtig terrein, van zeeniveau tot ongeveer 1500 m. Eet vooral graszaden. Het nest is een kleine kom laag in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid in het Caribische laagland, de valleien van de Magdalena en de Cauca en de llanos. In Ecuador zijn er slechts enkele verspreide meldingen, en de status is er onduidelijk. In Peru en Bolivia komt de soort niet regelmatig voor; op de Galápagos ontbreekt ze. Buiten het gidsgebied in Venezuela, Guyana, op Trinidad en in het noorden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in Colombia in ruige weilanden en langs wegbermen in de Magdalenavallei en de llanos naar zingende mannetjes. Omdat de soort veel als kooivogel wordt gehouden, kunnen waarnemingen buiten het bekende gebied ontsnapte vogels betreffen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort profiteert van ontbossing en open cultuurland, maar wordt plaatselijk veel gevangen voor de kooivogelhandel.
Wetenschappelijke naam
Sporophila intermedia | Cabanis, 1851
Cabanis beschreef de soort in 1851 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Sporophila werd in 1844 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks sporos, 'zaad', en philos, 'houdend van'. De soortnaam komt van Latijn intermedius, 'tussenliggend'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Puerto Cabello, Venezuela.