Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Noordelijk bont dikbekje
Noordelijk bont dikbekje | Sporophila corvina
Variable Seedeater | Semillero variable | Papa-capim-variável
Het noordelijk bont dikbekje dankt zijn Engelse naam Variable Seedeater aan de sterke verschillen tussen de ondersoorten: de mannetjes variëren van geheel zwart tot zwart-wit. In het gidsgebied leeft het westelijk van de Andes, van Noordwest-Colombia tot Noordwest-Peru. Het is daar een van de algemeenste dikbekjes van ruig cultuurland.
Geluid
De zang is een vlugge, gevarieerde reeks fluittonen, trillers en kwetterende tonen, vaak lang volgehouden. De roep is een kort tsjie of tsjep.
Opname: rudy gelis — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een korte, dikke, zwarte snavel. Mannetjes van de ondersoort ophthalmica (Zuidwest-Colombia tot Noordwest-Peru) zijn van boven zwart, met een witte stuit, een witte vleugelspiegel en een witte vlek onder het oog; de onderkant is wit, met een zwarte borstband. Mannetjes van hicksii in Noordwest-Colombia zijn grotendeels zwart, met wisselend veel wit op de buik. Het vrouwtje is van boven olijfbruin en van onderen geelbruin. Jonge mannetjes lijken eerst op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het geelbuikdikbekje Sporophila nigricollis heeft als mannetje een zwarte kop en keel en een geelachtige buik. Het roodkindikbekje Sporophila telasco is van boven grijs gestreept, met een kastanjebruine kin, en leeft vooral langs de kust. De diksnavelzaadkraker Sporophila funerea is groter, met een veel zwaardere snavel, en het mannetje is geheel zwart. Het bont dikbekje Sporophila americana leeft oostelijk van de Andes.
Leefgebied
Ruig grasland, weilanden, akkerranden, wegbermen, bosranden en open plekken in vochtig en halfvochtig laagland en voetheuvels, van zeeniveau tot ongeveer 1500 m. Eet vooral graszaden. Het nest is een kleine kom laag in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Pacifische laagland, met hicksii in het noordwesten en ophthalmica in het zuidwesten. In Ecuador wijdverbreid westelijk van de Andes. In Peru in het noordwesten, in Tumbes en aangrenzend Piura. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Zuid-Mexico tot Panama. De Amazonische vorm murallae wordt nu meestal bij het bont dikbekje gerekend.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in West-Ecuador langs wegbermen en in ruige weilanden naar groepjes dikbekjes; zingende mannetjes zitten vaak op een draad of een struik.
Staat van instandhouding
Als afzonderlijke soort niet geëvalueerd (NE). De soort is in het gidsgebied wijdverbreid en profiteert van open, door de mens gemaakt terrein.
Wetenschappelijke naam
Sporophila corvina | (Sclater, 1860)
Sclater beschreef de soort in 1860 als Spermophila corvina; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Sporophila werd in 1844 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks sporos, 'zaad', en philos, 'houdend van'. De soortnaam komt van Latijn corvinus, 'raafachtig', naar het zwarte verenkleed van het mannetje. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Playa Vicente, Mexico.