Alle soorten › Zangvogels › Manakins › Blauwkruinmanakin
Blauwkruinmanakin | Lepidothrix coronata
Blue-capped Manakin | Saltarín coroniazul | Uirapuru-de-chapéu-azul
De blauwkruinmanakin is een zeer kleine manakin van de onderlaag van het Amazonebos. In het noorden van het verspreidingsgebied zijn de mannetjes zwart met een hemelsblauwe kruin, in het zuiden groen met een blauwe kruin. De vogels ten westen van de Andes worden als aparte soort beschouwd, Lepidothrix velutina.
Geluid
De zang is een korte, zoemende, oplopende roep, ongeveer tsjie-vriee, vaak lang herhaald. Daarnaast een korte, rollende triller.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8–9 cm, met een korte staart. Het mannetje heeft een hemelsblauwe kruin. In het noorden (Colombia, Ecuador, Noord-Peru) is de rest van het kleed fluweelzwart; in het zuidoosten van Peru en in Bolivia zijn de mannetjes groen met een geelachtige buik, met overgangsvormen daartussen. Het vrouwtje is helder groen, onder lichter en geelachtig. De poten zijn donker.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de blauwstuitmanakin Lepidothrix isidorei heeft een witte kruin en een lichtblauwe stuit, en leeft hoger, in voetheuvelbos. De witkruinmanakin Pseudopipra pipra is groter; het mannetje heeft een witte kruin. Het vrouwtje van de groene manakin Cryptopipo holochlora is groter, met een langere staart. Het vrouwtje van de bonte manakin Manacus manacus is groter en heeft oranje poten.
Leefgebied
De onderlaag van vochtig laaglandbos op terra firme en van oud secundair bos, plaatselijk ook overstromingsbos, van het laagland tot ruwweg 1000 m in de uitlopers. Eet vooral kleine vruchten, die hij in de vlucht plukt, en insecten. Mannetjes baltsen verspreid door het bos op enkele vaste takken. Het nest is een klein komnestje in een vork, laag in de onderlaag.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland ten oosten van de Andes, vooral in het zuiden en zuidoosten. In Ecuador in het hele oostelijke laagland en de uitlopers. In Peru in het oostelijke laagland van noord tot zuid. In Bolivia in het noorden, in Pando, Beni en La Paz. Ontbreekt op de Galápagos. Ten westen van de Andes, in de Chocó en West-Ecuador, leeft Lepidothrix velutina. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela en het westen van Amazonisch Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de onderlaag van laaglandbos naar de zoemende zang; mannetjes zitten vaak op een vaste, lage tak. Op de bospaden van de boslodges in het Amazonelaagland van Ecuador en Peru is de soort regelmatig te horen.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd. In de huidige afbakening, zonder de vogels ten westen van de Andes, is de soort nog niet afzonderlijk beoordeeld; de oudere, ruimere soort gold als niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is groot en grotendeels bebost.
Wetenschappelijke naam
Lepidothrix coronata | (Spix, 1825)
Spix beschreef de soort in 1825 als Pipra coronata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Lepidothrix werd in 1854 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert Grieks lepis (lepidos), 'schub', met thrix (trikhos), 'haar', naar de schubachtige kopveren. De soortnaam is Latijn coronatus, 'gekroond', naar de blauwe kruin. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit São Paulo de Olivença, Amazonas, Brazilië.