Alle soorten › Zangvogels › Manakins › Sneeuwkapmanakin
Sneeuwkapmanakin | Lepidothrix nattereri
Snow-capped Manakin | Saltarín coronialbo | Uirapuru-de-chapéu-branco
De sneeuwkapmanakin is een kleine manakin uit het zuiden van het Amazonegebied, die vooral in Brazilië ten zuiden van de Amazone leeft en in het gidsgebied alleen het noordoosten van Bolivia bereikt. Het mannetje is groen, met een witte kruin en een witte stuit. Zoals bij verwante manakins baltsen de mannetjes elk op een eigen plek in de onderlaag van het bos, binnen gehoorafstand van elkaar.
Geluid
Het mannetje laat vanaf een vaste zitplaats een korte, zachte, iets stijgende fluittoon horen, met tussenpozen herhaald. Daarnaast droge tikken.
Opname: Nathália Victória — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8–9 cm, klein en gedrongen, met een korte staart en een korte, donkere snavel. Het mannetje is groen op de bovendelen, met een witte kruin en een witte, soms blauwwit getinte stuit; de onderdelen zijn lichter geelgroen, op de buik geler. Het vrouwtje is egaal olijfgroen, met een geelachtiger buik, en mist het wit op kop en stuit. Jonge mannetjes lijken eerst op het vrouwtje en krijgen het wit geleidelijk.
Verwarringssoorten
De blauwkruinmanakin Lepidothrix coronata heeft bij het mannetje een blauwe kruin en geen witte stuit; de vrouwtjes van beide soorten lijken sterk op elkaar. De witkruinmanakin Pseudopipra pipra is groter; het mannetje is zwart met een witte kruin, het vrouwtje heeft een grijzige kop en rode ogen.
Leefgebied
De onder- en middenlaag van vochtig laaglandbos op terra firme en van overgangsbos naar droger bos, vooral beneden 600 m. Eet kleine vruchten, die in de vlucht worden geplukt, en insecten. Het nest is, zoals bij andere manakins, een klein open kommetje dat in een horizontale twijgvork hangt.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia in het noordoosten, vooral in het noorden en oosten van Santa Cruz, zoals in het Nationaal Park Noel Kempff Mercado, en plaatselijk in het aangrenzende deel van Beni. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het Amazonegebied van Brazilië ten zuiden van de Amazone, ruwweg tussen de Madeira en de Xingu, zuidwaarts tot in Mato Grosso.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het bos van het Nationaal Park Noel Kempff Mercado. Luister in de onderlaag naar de korte fluittoon van een baltsend mannetje en zoek dan naar de witte kruin in het halfdonker van het bos.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is afhankelijk van gesloten bos en verdwijnt waar dat wordt gekapt, wat in het zuiden van het Amazonegebied op grote schaal gebeurt.
Wetenschappelijke naam
Lepidothrix nattereri | (Sclater, 1865)
Sclater beschreef de soort in 1865 als Pipra nattereri; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Lepidothrix werd in 1854 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert Grieks lepis (lepidos), 'schub', met thrix (trikhos), 'haar', naar de schubachtige kopveren. De soortnaam eert de Oostenrijkse natuuronderzoeker Johann Natterer (1787–1843), die van 1817 tot 1835 vogels verzamelde in Brazilië. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Borba, Rio Madeira, Amazonas, Brazilië.