Alle soorten › Zangvogels › Manakins › Groene manakin
Groene manakin | Cryptopipo holochlora
Green Manakin | Saltarín verde | Dançarino-verde
De groene manakin is een egaal groene manakin met weinig kenmerken, die vooral in voetheuvelbos aan de oostflank van de Andes leeft. Mannetje en vrouwtje zien er hetzelfde uit, wat bij manakins ongewoon is. De vogels ten westen van de Andes worden tegenwoordig als aparte soort gezien, Cryptopipo litae.
Geluid
Laat zich weinig horen. De vermoedelijke zang is een zeer hoge, dunne, oplopende fluittoon, ongeveer tuuu-ie?. De roep is een tweedelige ratel: eerst een korte, ruwe, lage zoem, dan een hogere, langere en dunnere ratel.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm. Kop, bovendelen en middelste staartpennen zijn helder grasgroen; vleugels en buitenste staartpennen zijn donker met groene randen. Keel, borst, flanken en onderstaartdekveren zijn olijfgroen, kin en midden van de buik lichtgeelachtig. De iris is bruin, met een lichte oogring; de bovensnavel is zwart, de ondersnavel donkergrijs. Vogels in Cusco en Puno (viridior) zijn groter, helderder groen en geler op de buik. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
Vrouwtjes van de blauwkruinmanakin Lepidothrix coronata zijn kleiner, met een kortere staart. Het vrouwtje van de goudvleugelmanakin Masius chrysopterus heeft een gele keel en leeft meestal hoger. Het vrouwtje van de gitmanakin Chloropipo unicolor is donkerder en grijzer, en leeft hoger. Tiranmanakins (Neopelma) zijn groter, met een langere staart en een gele kruinstreep.
Leefgebied
De onderlaag en middelste etage van vochtig tot nat bos op terra firme, vooral in de voetheuvels, ruwweg tussen 300 en 1200 m. Eet kleine vruchten en insecten. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de oostflank van de Andes vanaf Meta zuidwaarts, onder ongeveer 1200 m. In Ecuador op de oostflank en in de aangrenzende uitlopers. In Peru op de oostflank, van het noorden tot Junín, en in Cusco en Puno (viridior). Uit Bolivia niet met zekerheid bekend. Ontbreekt op de Galápagos. De vogels in de Chocó van Colombia en in West-Ecuador behoren tot Cryptopipo litae.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de onderlaag van voetheuvelbos aan de oostflank, zoals in de uitlopers in Ecuador of in de lagere delen van de Manu-regio in Peru. De vogel zit vaak lang stil; de dunne fluittoon en de ratel helpen bij het vinden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Voetheuvelbos verdwijnt plaatselijk door ontginning en de aanleg van wegen.
Wetenschappelijke naam
Cryptopipo holochlora | (Sclater, 1888) (GBIF: Xenopipo holochlora)
Sclater beschreef de soort in 1888 als Chloropipo holochlora; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Cryptopipo werd in 2013 ingevoerd door Ohlson, Fjeldså & Ericson. De geslachtsnaam combineert Grieks kruptos, 'verborgen', met Nieuwlatijn pipo, 'manakin'. Hij verwijst naar het onopvallende uiterlijk en gedrag van de groene manakin en naar de verwantschap, die tot het DNA-onderzoek van 2013 verborgen bleef. De soortnaam komt van Grieks holos, 'geheel', en khlōros, 'groen', naar het geheel groene verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.