Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Blauwmanteldoornsnavel
Blauwmanteldoornsnavel | Chalcostigma stanleyi
Blue-mantled Thornbill | Picoespina dorsiazul | Bico-de-espinho-de-manto-azul
De blauwmanteldoornsnavel is een donkere doornsnavel van het hoge páramo, de jalca en de Polylepis-bosjes van Ecuador tot Bolivia. Het mannetje heeft een violetblauwe rug en een lange, gevorkte, staalblauwe staart. Mannetjes verdedigen kleine bloemrijke territoria tussen rotsen en struiken.
Geluid
Een dalend, piepend gekwetter, gevolgd door een zachtere, stijgende toon; ook reeksen dalende tonen.
Opname: John V. Moore — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een korte, rechte zwarte snavel en een kleine witte vlek achter het oog. Het mannetje is grotendeels roetbruin, met een bronsgroene glans op kruin en nek, een violetblauwe rug, turquoise bovenstaartdekveren en een gevorkte, staalblauwe staart. De smalle baard is smaragdgroen aan de kin en gaat via roze over in violet of violetblauw. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, maar heeft alleen groen onder de kin en lichte punten aan de buitenste staartveren. In Peru en Bolivia is de hele bovenkant dieper violetblauw.
Verwarringssoorten
De regenboogdoornsnavel Chalcostigma herrani heeft een roodbruine kruin, een veelkleurige baard en witte staartpunten. De olijfkleurige doornsnavel Chalcostigma olivaceum is groter en egaal olijfgroen, zonder blauwe rug, en leeft op de open puna. De purperrugdoornsnavel Ramphomicron microrhynchum heeft een nog kortere snavel; het mannetje is purper van boven, met een glanzend groene keel zonder smalle baard, en leeft vooral aan bosranden. De smaragdglansstaartkolibrie Metallura tyrianthina is kleiner en groen, met een roodachtige staart.
Leefgebied
Steile, rotsige hellingen met vochtig páramo of jalca, vooral bij bosjes van Polylepis en Gynoxys, meestal tussen 3000 en 4200 m, uitzonderlijk van 2200 tot 4500 m. Zoekt nectar aan kleine bloemen van onder meer Berberis, Gaultheria en Ribes, en zoekt kleine insecten aan de onderkant van bladeren, in gras en op rotsen; vangt soms insecten in de lucht.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador op beide flanken van de Andes, van Carchi tot Azuay. In Peru op de oostflank zuidwaarts tot Huánuco en op de westflank van de Cordillera Blanca, met een andere ondersoort op de oostflank in het zuiden. In Bolivia op de oostflank tot in Cochabamba. Uit Colombia zijn alleen enkele meldingen uit het zuiden bekend, vlak bij de grens met Ecuador; ontbreekt op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In Ecuador bij de Polylepis-bosjes en het struikgewas rond de Papallacta-pas. Mannetjes zitten vaak op een uitstekende tak of rots bij hun bloemen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand neemt waarschijnlijk af; plaatselijk verdwijnt Polylepis-bos en wordt grasland omgezet in weiland.
Wetenschappelijke naam
Chalcostigma stanleyi | (Bourcier, 1851)
Bourcier beschreef de soort in 1851 als Trochilus Stanleyi; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chalcostigma werd in 1854 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks khalkos, 'brons', met stigmē, 'vlek' of 'teken', naar de baard van de bronsstaartdoornsnavel. De soortnaam eert Edward Henry Stanley, 15e graaf van Derby (1826–1893), die onder meer door Noord-Amerika, West-Indië, Ecuador en Bengalen reisde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pichincha en Cotopaxi, Ecuador.