Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Blauwmaskermiervogel
Blauwmaskermiervogel | Hafferia immaculata
Blue-lored Antbird | Hormiguero inmaculado | Formigueiro-de-loro-azul
De blauwmaskermiervogel is de Andes-tegenhanger van Zeledons miervogel; beide werden tot voor kort als één soort beschouwd. Hij leeft verspreid in vochtig bos in de Andes van Colombia en in het aangrenzende westen van Venezuela. De naam verwijst naar de kale, lichtblauwe huid rond het oog en voor het oog.
Geluid
De zang lijkt sterk op die van Zeledons miervogel: een luide, klinkende reeks gefloten tonen. Volgens de beschikbare literatuur verschilt slechts één van de geluiden; details zijn onvoldoende bekend.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
18–19 cm, met een lange staart. Rond het oog en op de teugels een kale, lichtblauwe huid, die van achteren gezien bijna wit lijkt. Het mannetje is zwart met een kleine, meestal verborgen witte vlek op de vleugelboeg. Het vrouwtje is donkerbruin, met een zwartachtig gezicht en een donkerder staart.
Verwarringssoorten
Zeledons miervogel Hafferia zeledoni aan de Pacifische zijde is vrijwel gelijk; het vrouwtje is daar lichter en helderder bruin. Verspreiding en hoogte zijn de beste kenmerken. Parkers miervogel Cercomacroides parkeri in de Colombiaanse Andes is veel kleiner en grijs, zonder blauwe huid rond het oog.
Leefgebied
Onderlaag van vochtig voetheuvel- en bergbos en volgroeid secundair bos, vooral in ravijnen en dichte ondergroei. Meest onder ongeveer 1400 m, plaatselijk hoger. Zoekt insecten op de donkere bosbodem en volgt soms trekmierenzwermen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: verspreid in de Andes, vooral in de Centrale en Oostelijke Andes en de Sierra de Perijá. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Daarbuiten alleen in West-Venezuela (Perijá en de Andes).
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in bosresten met ravijnen op de hellingen van de Magdalenavallei, bijvoorbeeld in Caldas en Cundinamarca. De vogels blijven laag in de ondergroei; luister naar de zang en let op de lichte vlek rond het oog.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort komt verspreid voor; een groot deel van het bos in de Colombiaanse Andes op deze hoogte is omgezet in landbouwgrond, zodat de stand plaatselijk in kleine bosresten leeft.
Wetenschappelijke naam
Hafferia immaculata | (de Lafresnaye, 1845)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1845 als Thamnophilus immaculatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Hafferia werd in 2013 ingevoerd door Isler, Bravo & Brumfield. De geslachtsnaam eert de Duitse geoloog en ornitholoog Jürgen Haffer (1932–2010), die baanbrekend werk deed in de neotropische ornithologie. De soortnaam komt van Latijn immaculatus, 'ongevlekt', naar het egale verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.