Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Blauwstaartsmaragdkolibrie
Blauwstaartsmaragdkolibrie | Chlorostilbon mellisugus
Blue-tailed Emerald | Esmeralda coliazul | Esmeralda-de-cauda-azul
De blauwstaartsmaragdkolibrie is een zeer kleine, geheel groene kolibrie van open en half open, struikrijk land ten oosten van de Andes. Het mannetje is glinsterend groen met een blauwzwarte staart, het vrouwtje grijs van onder met een witte streep achter het oog. De soort heeft een groot verspreidingsgebied in het noorden van Zuid-Amerika en wordt door sommige auteurs samen met de westandessmaragdkolibrie als één soort opgevat.
Geluid
Een droog, kort tsik of tchip, vaak in reeksen herhaald; het mannetje laat ook een zacht, hoog getjilp horen.
Opname: Wim Jacobs — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
7–8 cm, met een korte, rechte, zwarte snavel en een blauwzwarte, licht gevorkte staart. Het mannetje is geheel glinsterend groen; keel en borst lijken naargelang het licht blauwer of goudgroener. Het vrouwtje is bronsgroen van boven en lichtgrijs van onder, met een witte streep achter het oog en een donkere oorvlek; de buitenste staartpennen hebben grijze tot witte toppen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De westandessmaragdkolibrie Chlorostilbon melanorhynchus is vrijwel gelijk en wordt vooral op verspreiding onderscheiden: hij leeft ten westen van de Andes en in de inter-Andesdalen. De goudbuiksmaragdkolibrie Chlorostilbon lucidus in Bolivia is iets groter en heeft een rode snavel met een zwarte punt. De franjeamazilia Chionomesa fimbriata is groter, met een langere snavel met een rode ondersnavel, een witte middenstreep over de buik en een bronsgroene staart. Het vrouwtje van de vorkstaartbosnimf Thalurania furcata is groter, met een donkerder grijze onderkant, en leeft in het bos zelf.
Leefgebied
Open en half open land met struiken, bosranden, savanne, rivieroevers, tuinen en plantages, van het laagland tot ongeveer 1500 m, in droge dalen plaatselijk hoger. Haalt nectar uit kleine bloemen op lage tot middelhoge hoogte en vangt kleine insecten in de vlucht en van bladeren. Het kleine komvormige nest, van plantenvezels en spinrag met korstmos aan de buitenkant, zit laag in een struik; het vrouwtje broedt alleen op twee witte eieren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia ten oosten van de Andes, in de llanos en plaatselijk in het Amazonegebied, en plaatselijk ook in het noorden. In Ecuador plaatselijk in het oostelijke laagland. In Peru op de oostflank en in het oostelijke laagland, ook in droge dalen zoals die van de Marañón en de Huallaga. In Bolivia schaarser, in het laagland in het noorden en oosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's, het noorden van Brazilië, Trinidad en de ABC-eilanden.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende struiken en heggen langs open land, rivieroevers en dorpsranden. Het mannetje zit vaak laag op een kale tak bij zijn bloemen.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige soortindeling. De soort leeft in open en door de mens veranderd land en is in grote delen van het verspreidingsgebied algemeen; bedreigingen van betekenis zijn niet bekend.
Wetenschappelijke naam
Chlorostilbon mellisugus | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Trochilus mellisugus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chlorostilbon werd in 1853 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks khlōros, 'groen', met stilbōn, 'glinsterend'. De soortnaam combineert Latijn mel, 'honing', met sugere, 'zuigen', dus 'honingzuiger'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit West-Indië (volgens de beschrijving).