Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Blauwvoorhoofdlancetkolibrie
Blauwvoorhoofdlancetkolibrie | Doryfera johannae
Blue-fronted Lancebill | Picolanza frentiazul | Bico-de-lança
De blauwvoorhoofdlancetkolibrie is een kleine, donkere kolibrie met een lange, rechte snavel, die leeft in het vochtige bos van de lagere oostelijke Andeshellingen. Hij is gebonden aan ravijnen, beken en rotswanden in het bos. Er is weinig bekend over zijn broedbiologie en zijn zang.
Geluid
Weinig bekend. Bij het foerageren dunne, droge, kwetterende tonen, zoals tsjuert.
Opname: Ottavio Janni — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, met een lange, rechte, puntige snavel van ongeveer 2,5–3 cm. Het mannetje heeft een glanzend violetblauw voorhoofd, een bronskleurige nek en donker bronsgroene bovendelen. De onderdelen zijn blauwzwart, met een blauwgroene glans op keel en borst. De korte staart is blauwzwart. Het vrouwtje heeft een groenblauw voorhoofd en doffe, grijzig bronsgroene onderdelen.
Verwarringssoorten
De groenvoorhoofdlancetkolibrie Doryfera ludovicae is groter, met een langere snavel, een groen voorhoofd en grijsgroene onderdelen, en leeft meestal hoger. Vrouwtjes van beide soorten lijken sterk op elkaar; let dan op de snavellengte en de hoogte. Heremietkolibries zoals de groene heremietkolibrie Phaethornis guy hebben een gebogen snavel, een gestreepte kop en een lange staart met verlengde middenpennen.
Leefgebied
Vochtig voetheuvelbos en lager bergbos, vooral in ravijnen, langs beken en bij rotswanden en overhangende rotsen, meestal tussen ongeveer 500 en 1700 m. Foerageert in de middelste en lagere lagen van het bos en aan bosranden in de struiklaag, langs een vaste route van bloemen. Het enige beschreven nest was een bouwsel van mos en spinrag dat onder een overhangende rots in een ondiepe grot hing.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de oostflank van de Oostelijke Cordillera. In Ecuador op de oostflank van de Andes. In Peru langs de oostflank van de Andes, vooral in het noorden en midden van het land. Uit Bolivia niet met zekerheid bekend. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het tepuigebied van het zuiden van Venezuela, Guyana en het uiterste noorden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs bosbeken en in ravijnen in het voetheuvelbos van de oostflank, bijvoorbeeld langs wegen die de oostflank van Ecuador of het noorden van Peru afdalen. Wacht bij bloeiende epifyten of struiken in een ravijn; de vogel komt laag en snel langs.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Over de grootte van de stand is weinig bekend, maar de soort leeft verspreid in een groot gebied van vochtig bos. Ontbossing in de voetheuvels tast plaatselijk het leefgebied aan.
Wetenschappelijke naam
Doryfera johannae | (Bourcier, 1847)
Bourcier beschreef de soort in 1847 als Trochilus Johannae; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Doryfera werd in 1847 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks doru, 'speer', met -phoros, 'dragend': 'speerdrager', naar de lange snavel. De soortnaam eert Jane Cooke, geboren Loddiges (1812–1843), botanisch tekenares en dochter van de kolibriekenner George Loddiges. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).