Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Groenvoorhoofdlancetkolibrie
Groenvoorhoofdlancetkolibrie | Doryfera ludovicae
Green-fronted Lancebill | Picolanza frentiverde | Bico-de-lança-de-testa-verde
De groenvoorhoofdlancetkolibrie is een donkere kolibrie van het vochtige bergbos, met een lange, rechte, lancetvormige snavel. Hij leeft bij beken en in ravijnen en vliegt vaste routes langs verspreide bloemen. Van de twee lancetkolibries in het gidsgebied is hij de soort van de hogere hellingen.
Geluid
Meestal stil. Bij het foerageren dunne, droge tsjip-tonen, zoals tsit.
Opname: John V. Moore — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een lange, rechte en vrij dikke snavel van ongeveer 3,5 cm, die naar de punt iets omhoog lijkt te wijzen. Het mannetje is donker bronsgroen van boven, met een glanzend groene vlek op het voorhoofd en een koperkleurige kruin en nek. De onderdelen zijn donker grijsgroen. De staart is blauwzwart met grijze punten. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, maar de groene voorhoofdsvlek is kleiner en doffer en de onderdelen zijn grijzer. Jonge vogels missen de groene vlek.
Verwarringssoorten
De blauwvoorhoofdlancetkolibrie Doryfera johannae is kleiner, met een kortere snavel; het mannetje heeft een violetblauw voorhoofd en vrijwel zwarte onderdelen. Hij leeft meestal lager, in het voetheuvelbos. De bronzen incakolibrie Coeligena coeligena heeft ook een lange, rechte snavel, maar is groter, met een lichte, geschubde keel. De tandsnavelkolibrie Androdon aequatorialis heeft een rechte snavel met een witte haakpunt en een gestreepte, lichte onderkant; hij leeft alleen aan de westkant van de Andes.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud, vooral langs beken, in ravijnen en aan bosranden met hangende epifyten, meestal tussen ongeveer 1000 en 2700 m. Bezoekt verspreide bloemen met lange buizen, zoals die van heideachtigen, epifyten en lianen, langs een vaste route. Het nest is een bekervormig bouwsel van mos en plantenvezels dat aan hangende wortels of onder een overhangende rots boven een beek hangt.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de cordilleras. In Ecuador op beide flanken van de Andes, op de westflank meer plaatselijk. In Peru langs de oostflank van de Andes over de volle lengte van het land. In Bolivia op de oostflank van de Andes. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de bergen van Costa Rica en Panama en in de Andes van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop langs beken en door ravijnen in het bergbos en let op een donkere kolibrie met een lange, rechte snavel die laag tussen hangende bloemen en mosbegroeiing vliegt. Een vogel komt vaak op vaste tijden langs dezelfde bloemen terug.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Ontbossing van het bergbos tast het leefgebied plaatselijk aan; de soort is gebonden aan bos met beken en ravijnen.
Wetenschappelijke naam
Doryfera ludovicae | (Bourcier & Mulsant, 1847)
Bourcier & Mulsant beschreef de soort in 1847 als Trochilus ludovicae; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Doryfera werd in 1847 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks doru, 'speer', met -phoros, 'dragend': 'speerdrager', naar de lange snavel. De soortnaam eert Louise Geoffroy Saint-Hilaire, geboren Blacque-Belair (1810–1855), echtgenote van de Franse zoöloog Isidore Geoffroy Saint-Hilaire. Ludovica is de Latijnse vorm van Louise. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Buena Vista, Villavicencio, Colombia.