Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Witvlekwigsnavel
Witvlekwigsnavel | Schistes albogularis
White-throated Daggerbill | Colibrí picocuña occidental | Bico-de-cunha-de-garganta-branca
De witvlekwigsnavel is een kleine, compacte kolibrie met een korte, rechte, spits toelopende snavel, van het vochtige bergbos aan de westkant van de Andes. Hij werd lang als één soort met de witstreepwigsnavel beschouwd, maar verschilt in kleed en zang. Met zijn spitse snavel prikt hij vaak gaatjes in de voet van bloemkronen om bij de nectar te komen.
Geluid
Hoge, dunne tsjip-tonen. De zang van het mannetje is een vrij trage, wat golvende en gevarieerde reeks hoge tonen, langzamer en afwisselender dan die van de witstreepwigsnavel.
Opname: rudy gelis — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8–9 cm, met een korte, rechte, wigvormige snavel van ongeveer 1,5 cm. Beide seksen hebben een witte streep achter het oog en een violette vlek opzij van de hals, die naar achteren in donkerblauw overgaat. Het mannetje is donkergroen, met een helder groen voorhoofd en een glanzend groene keel met veel wit aan de zijkanten; daaronder loopt een doorlopende witte borstband in de vorm van een V. Het vrouwtje heeft een geheel witte keel die overgaat in de witte borstband; de rest van de onderdelen is groen. De staart is groen met een donkere band en witte punten.
Verwarringssoorten
De witstreepwigsnavel Schistes geoffroyi leeft aan de oostkant van de Andes en in de Centrale en Oostelijke Cordillera van Colombia. Het mannetje heeft een grotere, purperen halsvlek en een witte borstband die in het midden door groen wordt onderbroken; het vrouwtje heeft een lichtgroene, wit geschubde keel. De zwartoorkolibrie Adelomyia melanogenys heeft ook een korte snavel, maar is bruinig, met een donkere oorvlek en een gestippelde, lichte onderkant zonder violette halsvlek.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud, bosranden en oud secundair bos, meestal tussen ongeveer 800 en 2400 m. Foerageert in de onderste en middelste lagen van het bos. Bezoekt kleine bloemen en prikt de voet van langere bloemkronen open om nectar te stelen; vangt ook kleine insecten. Het nest is een bekertje van mos en plantenvezels, meestal laag in de vegetatie.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Westelijke Cordillera, plaatselijk op beide flanken. In Ecuador op de westflank van de Andes, tot in het zuidwesten. In Peru niet met zekerheid bekend; in het uiterste noordwesten zijn waarnemingen mogelijk. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek aan bosranden en langs bospaden in het nevelwoud van de westflank, zoals rond Mindo en in de Westelijke Cordillera van Colombia. De vogel foerageert laag en snel tussen kleine bloemen en komt soms naar verbena-achtige struiken in lodgetuinen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied aan de westflank is plaatselijk sterk ontbost, maar de soort gebruikt ook bosranden en secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Schistes albogularis | Gould, 1852
Gould beschreef de soort in 1852 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Schistes werd in 1851 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam komt van Grieks skhistos, 'gespleten, gedeeld'. De soortnaam komt van Latijn albus, 'wit', en gula, 'keel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pichincha, Ecuador.