Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Witstreepwigsnavel
Witstreepwigsnavel | Schistes geoffroyi
Geoffroy's Daggerbill | Colibrí picocuña oriental | Bico-de-cunha-de-geoffroy
De witstreepwigsnavel is een kleine kolibrie met een korte, rechte, dolkvormige snavel, die leeft in het vochtige bergbos van de oostelijke Andes, van Venezuela tot Bolivia. Hij foerageert laag in het bos en steelt vaak nectar door de voet van bloemkronen open te prikken. De witstreepwigsnavel en de witvlekwigsnavel werden lang als één soort beschouwd.
Geluid
Hoge, dunne tsjip-tonen. De zang van het mannetje is een snelle, weinig gevarieerde reeks hoge tonen, sneller en eentoniger dan die van de witvlekwigsnavel.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8–9 cm, met een korte, rechte, spitse snavel van ongeveer 1,5 cm. Beide seksen hebben een witte streep achter het oog en een purperen vlek opzij van de hals, die naar achteren in blauw overgaat. Het mannetje is groen, met een glanzend groene keel en een brede, schuine witte band opzij van de borst, die in het midden door groen wordt onderbroken; de borst is lichtgroen. Het vrouwtje heeft een lichtgroene keel met brede grijswitte randen en grijswit geschubde onderdelen. De staart is bronsgroen met een donkere band en witte punten. In het zuiden van Peru en in Bolivia is de witte borstband smaller of ontbreekt.
Verwarringssoorten
De witvlekwigsnavel Schistes albogularis leeft aan de westkant van de Andes en in de Westelijke Cordillera van Colombia; het mannetje heeft een doorlopende, V-vormige witte borstband en een kleinere violette halsvlek, het vrouwtje een geheel witte keel. De zwartoorkolibrie Adelomyia melanogenys heeft ook een korte snavel, maar is bruinig, met een donkere oorvlek en een gestippelde, lichte onderkant zonder purperen halsvlek.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud, bosranden en oud secundair bos, meestal tussen ongeveer 900 en 2400 m. Foerageert in de onderste en middelste lagen. Bezoekt kleine bloemen en prikt de voet van langere bloemkronen open om nectar te stelen; vangt ook kleine insecten. Het nest is een bekertje van mos en plantenvezels, meestal laag in de vegetatie.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Centrale en Oostelijke Cordillera. In Ecuador op de oostflank van de Andes. In Peru langs de oostflank van de Andes over de volle lengte van het land. In Bolivia op de oostflank van de Andes. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes en het kustgebergte van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek aan bosranden en langs wegen door het nevelwoud van de oostflank, bijvoorbeeld in het noorden en midden van Peru en op de oostflank van Ecuador. Let op een kleine kolibrie die laag tussen kleine bloemen foerageert en de witte streep achter het oog toont.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Ontbossing van het bergbos tast het leefgebied plaatselijk aan, maar de soort gebruikt ook bosranden en secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Schistes geoffroyi | (Bourcier, 1843)
Bourcier beschreef de soort in 1843 als Trochilus Geoffroyi; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Schistes werd in 1851 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam komt van Grieks skhistos, 'gespleten, gedeeld'. De soortnaam eert de Franse zoöloog Isidore Geoffroy Saint-Hilaire (1805–1861), zoon van Étienne Geoffroy Saint-Hilaire. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit El Roble, Fusagasugá, Colombia.