Alle soorten › Spechtachtigen › Toekans › Bleeksnavelarassari
Bleeksnavelarassari | Pteroglossus erythropygius
Pale-mandibled Aracari | Arasarí piquipálido | Araçari-de-bico-pálido
De bleeksnavelarassari is de arassari van het westen van Ecuador en het uiterste noordwesten van Peru, en een van de kenmerkende vogels van het Tumbes-gebied. Hij is nauw verwant aan de halsbandarassari en wordt soms als vorm daarvan behandeld; waar beide samenkomen ontstaan bastaarden. De lichte snavel is het duidelijkste kenmerk.
Geluid
Een hoog, scherp, piepend psiek of pi-tsiek, vaak herhaald door de leden van een groep, vergelijkbaar met de roep van de halsbandarassari.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
41–45 cm. Kop, keel en hals zijn zwart, met een kastanjebruine zweem in de nek. Rug en vleugels zijn donkergroen, de stuit is rood en de lange staart donker. De onderkant is geel met een rode waas, een zwarte vlek midden op de borst en een rood-zwarte band over de buik. De snavel is bleekgeel tot ivoorkleurig, met hooguit wat donkere tekening bij de punt. Rond het oog zit naakte, rode huid. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De halsbandarassari Pteroglossus torquatus in het noordwesten van Ecuador heeft een zwarte ondersnavel of een lange zwarte streep over de bovensnavel; in het overgangsgebied in Esmeraldas komen vogels met tussenliggende snaveltekening voor. De chocótoekan Ramphastos brevis is veel groter, met een zwarte buik en een gele keel en borst.
Leefgebied
Vochtig en halfbladverliezend bos, droogbos met hoge bomen, bosranden, secundair bos en plantages met schaduwbomen, van het laagland tot in de voetheuvels. Leeft in groepjes die achter elkaar van boom naar boom vliegen. Eet vooral vruchten, ook insecten, eieren en nestjongen. Broedt en slaapt in boomholten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het westelijke laagland en de voetheuvels, van Esmeraldas, waar hij overgaat in de halsbandarassari, zuidwaarts tot El Oro en Loja. In Peru alleen in het uiterste noordwesten, in Tumbes. Komt niet voor in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Endemisch voor het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In bosreservaten in het westen van Ecuador, zoals Cerro Blanco bij Guayaquil en Buenaventura in El Oro, of in de bossen van Tumbes in Peru. Groepjes bezoeken vruchtdragende bomen aan bosranden en verraden zich door hun piepende roep.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in deze soortafgrenzing. Het verspreidingsgebied is klein en het bos van West-Ecuador is grotendeels gekapt; de soort leeft nu vooral in bosresten en reservaten.
Wetenschappelijke naam
Pteroglossus erythropygius | Gould, 1843
Gould beschreef de soort in 1843 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Pteroglossus werd in 1811 ingevoerd door Illiger. De geslachtsnaam komt van Grieks pteron, 'veer', en glōssa, 'tong', naar de gerafelde, veerachtige tong van deze vogels. De soortnaam erythropygius komt van Grieks eruthros, 'rood', en pugē, 'stuit', naar de rode stuit. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ecuador.