Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Bleke heremietkolibrie
Bleke heremietkolibrie | Phaethornis anthophilus
Pale-bellied Hermit | Ermitaño ventripálido | Rabo-branco-de-barriga-pálida
De bleke heremietkolibrie is een lichte, langstaartige heremietkolibrie van de drogere laaglanden van het noorden van Colombia. Hij onderscheidt zich van verwante soorten door zijn vrij rechte snavel en ongetekende, witachtige onderdelen. Hij leeft in drogere en meer open bostypen dan de meeste heremietkolibries.
Geluid
De zang op de baltsplaats is een reeks hoge, piepende tonen, met regelmatige tussenpozen herhaald. De roep in de vlucht is een scherp, hoog tsiep.
Opname: Ross Gallardy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een lange, slechts licht gebogen snavel; de ondersnavel is geelachtig. De bovendelen zijn grijsgroen tot bronsgroen. De onderdelen zijn licht grijswit, zonder keelstreep. Een zwart masker wordt begrensd door een witachtige wenkbrauwstreep en baardstreep. De staart is getrapt, met verlengde, wit getopte middelste pennen. De seksen zijn vrijwel gelijk.
Verwarringssoorten
De westelijke langstaartheremietkolibrie Phaethornis longirostris is groter, met een sterker gebogen snavel, grijsachtig bruingele onderdelen en een donkere keelstreep. De kleine streepkeelheremietkolibrie Phaethornis striigularis is veel kleiner, met roodbruine onderdelen en een korte staart. De bruinkapheremietkolibrie Phaethornis augusti heeft een donkere kruin, een roodbruine stuit en grijze onderdelen, en leeft vooral op droge hellingen van de uitlopers.
Leefgebied
Onderlaag van droog en halfdroog bos, galerijbos, struweel, bosranden, secundair bos en schaduwrijke plantages, ook vochtiger bos aan de rand van zijn gebied, meestal onder 1000 m. Bezoekt volgens een vaste route bloemen met lange kroonbuizen en vangt kleine geleedpotigen. Het nest hangt aan de onderkant van een bladpunt.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Caribische laagland, de vallei van de Magdalena en het noordoosten, onder meer rond de Catatumbo. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama, met de Pareleilanden, en het noorden van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In galerijbos en droog bos in het Caribische laagland en de Magdalenavallei, bij bloeiende planten in de onderlaag. Vogels komen vaak in korte bezoeken langs dezelfde bloemen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het droge bos van het noorden van Colombia is sterk versnipperd, maar de soort gebruikt ook secundair bos en plantages.
Wetenschappelijke naam
Phaethornis anthophilus | (Bourcier, 1843)
Bourcier beschreef de soort in 1843 als Trochilus anthophilus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Phaethornis werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Oudgrieks phaethōn, 'zon', met ornis, 'vogel'. De soortnaam combineert Grieks anthos, 'bloem', met philos, 'liefhebbend', dus 'bloemenminnend'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).