Alle soorten › Steltloperachtigen › Strandlopers en snippen › Blonde ruiter
Blonde ruiter | Calidris subruficollis
Buff-breasted Sandpiper | Correlimos canelo | Maçarico-acanelado
De blonde ruiter is een strandloper van kort grasland, die broedt op de toendra van Alaska en Noord-Canada en overwintert op de pampa's van Argentinië, Uruguay en het zuiden van Brazilië. De mannetjes baltsen op een gezamenlijke baltsplaats door de vleugels omhoog te heffen en de witte ondervleugels te tonen. In het gidsgebied trekt hij in het voor- en najaar schaars door, vooral over het laagland ten oosten van de Andes.
Geluid
Meestal stil. In de vlucht soms een laag, zacht prrriet of een kort tik.
Opname: Paul Kelly — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–21 cm, een slanke strandloper met een kleine, ronde kop, een korte, dunne, donkere snavel, grote donkere ogen in een effen gezicht en gele poten. Gezicht, hals en onderdelen zijn effen warm bruingeel, met kleine donkere vlekjes op de zijkanten van de borst. De bovendelen zijn donker met brede bruingele veerranden, wat een geschubd patroon geeft. In de vlucht zonder vleugelstreep, met zuiverwitte ondervleugels met een donkere rand aan de handpennen. Mannetjes zijn iets groter dan vrouwtjes; jonge vogels zijn iets lichter van onder, met fijnere schubben.
Verwarringssoorten
De gestreepte strandloper Calidris melanotos heeft een dicht gestreepte borst die scherp afgegrensd is tegen de witte buik. De Bartrams ruiter Bartramia longicauda is veel groter, met een lange hals en een lange staart. Vrouwtjes en jonge vogels van de kemphaan Calidris pugnax, een zeer zeldzame dwaalgast, zijn groter, met een langere snavel en witte vlekken aan weerszijden van de stuit. De Bairds strandloper Calidris bairdii heeft zwarte poten en een witte buik.
Leefgebied
Kort grasland, weilanden, vliegvelden, sportvelden, droogvallende zandbanken van rivieren en kale oevers van meren en lagunes; vooral in het laagland, plaatselijk ook in de Andes. Loopt en pikt insecten en spinnen van de grond. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia schaarse doortrekker in het laagland ten oosten van de Andes, zeldzaam elders. In Ecuador schaarse doortrekker vooral in het Amazonelaagland, zeldzaam in de Andes en aan de kust. In Peru schaarse doortrekker in het Amazonelaagland, zeldzaam aan de kust en in de Andes. In Bolivia doortrekker in het laagland, vooral in de savannen van Beni en Santa Cruz. Op de Galápagos hooguit een zeer zeldzame dwaalgast. Broedt op de toendra van Alaska en Noord-Canada en overwintert op de graslanden van Argentinië, Uruguay en het zuiden van Brazilië.
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In september en oktober en opnieuw in maart en april op kort grasland, vliegvelden en droogvallende zandbanken in het laagland ten oosten van de Andes, vaak samen met Amerikaanse goudplevieren; de vogels laten mensen vaak dicht naderen.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De wereldstand is klein en neemt af, vooral door het verlies van natuurlijk grasland in de overwinteringsgebieden en langs de trekroute; in de vroege 20e eeuw is de soort sterk bejaagd.
Wetenschappelijke naam
Calidris subruficollis | (Vieillot, 1819)
Vieillot beschreef de soort in 1819 als Tringa subruficollis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Calidris werd in 1804 ingevoerd door Merrem. De geslachtsnaam komt van Grieks kalidris of skalidris, een woord van Aristoteles voor een niet nader bekende grijze vogel van de waterkant. De soortnaam komt van Latijn sub, 'enigszins', rufus, 'rood', en collis, 'hals', dus 'met roodachtige hals'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay.