Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Bontkeelsaltator
Bontkeelsaltator | Saltator maximus
Buff-throated Saltator | Saltador golianteado | Tempera-viola
De bontkeelsaltator is een grote, olijfgroene saltator van bosranden en secundair bos in het tropische laagland, met een geelbruine keelvlek tussen twee zwarte baardstrepen. Hij is de meest verbreide saltator van het gidsgebied, zowel ten westen als ten oosten van de Andes. Zijn zachte, fluitende zang klinkt vaak uit dichte begroeiing.
Geluid
De zang bestaat uit zachte, welluidende, fluitende frasen, vaak lang en wat lijsterachtig, en wordt geregeld herhaald. De roep is een scherp tsjink.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
20–21 cm, met een zware, zwartachtige snavel. De bovendelen zijn olijfgroen, de kop grijs, met een korte witte wenkbrauwstreep. Een zwarte baardstreep aan elke kant omlijst de keel: de kin is wit, de onderkeel geelbruin. De rest van de onderdelen is grijs, de onderstaartdekveren zijn lichtbruin. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer en groeniger, met een minder duidelijke keeltekening.
Verwarringssoorten
De zwartvleugelsaltator Saltator atripennis heeft zwarte vleugels en staart en een zwart gezicht met witte vlekken, en leeft hoger, op de westelijke Andesflanken. De caribische grijze saltator Saltator olivascens en de grijze saltator Saltator coerulescens hebben een grijze, niet groene rug en een witte keel. De groenvleugelsaltator Saltator similis heeft een grijze rug, groene vleugelranden en een witte keel. De gestreepte saltator Saltator striatipectus is bruiner, met gestreepte onderdelen.
Leefgebied
Randen van vochtig laaglandbos en voetheuvelbos, secundair bos, open plekken met bomen, oevervegetatie en koffie- en cacaoaanplant, van zeeniveau tot ongeveer 1200 m, plaatselijk hoger. Foerageert in de middelste lagen en sluit zich soms aan bij gemengde groepen. Eet vruchten, bloemen, knoppen en insecten. Het nest is een losse kom in een struik of klein boompje.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland van de Pacifische kust, het noorden en de Magdalenavallei en ten oosten van de Andes. In Ecuador in het westelijke laagland en in Amazonië. In Peru in het Amazonelaagland en op de lagere oostflank. In Bolivia in het noorden en oosten van het laagland. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Zuid-Mexico tot Venezuela, de Guyana's en Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let op de zachte, fluitende zang langs bosranden en open plekken in het laagland. De vogels zitten vaak half verborgen in het gebladerte, maar komen naar vruchtdragende bomen en struiken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen en goed bestand tegen een open boslandschap met secundaire groei.
Wetenschappelijke naam
Saltator maximus | (Müller, 1776)
Müller beschreef de soort in 1776 als Tanagra maxima; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Saltator werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Latijn saltator, 'danser'. De soortnaam komt van Latijn maximus, 'grootste'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.