Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Bruine grondvink
Bruine grondvink | Asemospiza obscura
Dull-colored Grassquit | Espiguero pardo | Cigarra-parda
De bruine grondvink is een kleine, effen grijsbruine grondvink zonder opvallende tekening, het best te herkennen aan de tweekleurige snavel met een lichte ondersnavel. Hij leeft in struikgewas en open terrein op de lagere en middelste berghellingen. De seksen zijn vrijwel gelijk, wat hem van de meeste verwanten onderscheidt.
Geluid
De zang is een korte, zoemende en piepende reeks, zoals dzie-dzie-ziezie, vaak vanaf een struik of draad herhaald. De roep is een hoog tsip.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, met een kegelvormige, vrij spitse snavel: de bovensnavel is donker, de ondersnavel licht geelachtig tot hoornkleurig. Bovendelen effen olijfbruin tot grijsbruin, onderdelen lichter grijsachtig bruin, op de buik bleker en iets bruiner geel. Geen strepen of vlekken in het kleed. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn iets warmer bruin.
Verwarringssoorten
Het vrouwtje van de grote cubavink Tiaris olivaceus is groener en heeft een vage gele wenkbrauwstreep en keel. De bruingrijze catamenia Catamenia inornata is groter en grijzer, met een roze tot hoornkleurige snavel en een kastanjebruine onderstaart, en leeft hoger. Vrouwtjes van dikbekjes zoals het vaalbruin dikbekje Sporophila simplex hebben een kortere, rondere en dikkere snavel. De zwartborstgrondvink Asemospiza fuliginosa is donkerder en heeft een geheel donkere snavel.
Leefgebied
Droog tot halfvochtig struikgewas, bosranden, grazige hellingen, akkerranden, tuinen en secundaire begroeiing, vooral in de droge dalen tussen ongeveer 500 en 2500 m, plaatselijk hoger of lager. Eet zaden van grassen en kruiden, die hij op de grond of laag in de vegetatie zoekt, vaak in paren of kleine groepjes en soms samen met dikbekjes. Het nest is een bolvormig bouwsel met een ingang aan de zijkant, in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia plaatselijk in de Andes en de dalen tussen de bergketens. In Ecuador vooral in het zuiden en zuidwesten en in droge dalen in de Andes. In Peru langs de westflank, in de droge inter-Andesdalen, waaronder het Marañóndal, en in droge dalen op de oostflank. In Bolivia in de dalen en de uitlopers van de Andes. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Venezuela en het noordwesten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de droge dalen van Peru en Ecuador in struikgewas en langs akkerranden naar effen bruine vinkjes met een lichte ondersnavel; de zoemende zang helpt ze te vinden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt een door de mens gevormd landschap goed.
Wetenschappelijke naam
Asemospiza obscura | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1837)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1837 als Emberiza obscura; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Asemospiza werd in 2016 ingevoerd door Burns, Unitt & Mason. De geslachtsnaam combineert Oudgrieks asēmos, 'zonder tekening', en spiza, 'vink'. De soortnaam is Latijn obscurus, 'donker' of 'dof'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Chiquitos, Santa Cruz, Bolivia.