Alle soorten › Steltloperachtigen › Strandlopers en snippen › Brandingloper
Brandingloper | Calidris virgata
Surfbird | Correlimos de rompientes | Maçarico-da-arrebentação
De brandingloper is een gedrongen strandloper van rotskusten, die broedt op de bergtoendra van Alaska en het noordwesten van Canada en overwintert langs de hele Pacifische kust van Amerika, zuidelijk tot in Chili. In het gidsgebied leeft hij op rotsen in de branding, waar hij tussen de golven door voedsel van de stenen pikt.
Geluid
In het gidsgebied meestal stil. Bij het opvliegen soms een zacht, hoog kie-wie of een kort gepiep; groepen laten onderling een zacht gekwetter horen.
Opname: Davyd Betchkal — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
23–26 cm, een gedrongen, vrij grote strandloper met een korte, stompe snavel met een gele basis en korte, gele poten. In winterkleed zijn kop, borst en bovendelen effen donkergrijs, met een vage lichte wenkbrauwstreep, en zijn de onderdelen wit met grijze vlekken op de flanken. In broedkleed, dat in april al deels te zien is, zijn kop en borst zwart-wit gestreept en gevlekt en hebben de schouderveren roodbruine vlekken. In de vlucht een duidelijke witte vleugelstreep en een witte staart met een zwarte, driehoekige eindband. Jonge vogels lijken op adulten in winterkleed, met lichte randen aan de veren van de bovendelen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De steenloper Arenaria interpres leeft op dezelfde rotsen, maar is kleiner, met een zwart-wit borstpatroon, oranje poten en een bont zwart-wit vluchtpatroon. De Amerikaanse grijze ruiter Tringa incana is slanker, met een langere, donkere snavel en een effen grijze staart en vleugels zonder witte streep. De kanoet Calidris canutus is lichter grijs, met een langere, donkere snavel en groenachtige poten, en zoekt voedsel op zand en slik in plaats van op rotsen.
Leefgebied
Rotskusten, rotsige uitlopers van zandstranden, golfbrekers en havenpieren in de spatzone van de branding, vrijwel alleen op zeeniveau. Pikt en rukt mosseltjes, zeepokken, slakjes en andere ongewervelden van de rotsen. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia een schaarse wintergast aan de Pacifische kust. In Ecuador een schaarse wintergast op rotskusten van het vasteland, vooral op het schiereiland Santa Elena. In Peru een vrij algemene wintergast langs de hele kust. Op de Galápagos een regelmatige wintergast in klein aantal. Ontbreekt in Bolivia. Broedt op de bergtoendra van Alaska en Yukon en overwintert langs de Pacifische kust van Alaska tot het zuiden van Chili.
- Jaarrond
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Van september tot april op rotsige kapen en golfbrekers langs de kust van Peru en Ecuador, vaak samen met steenlopers en Amerikaanse grijze ruiters. De vogels blijven dicht bij de branding en vliegen pas op als een golf over de rots slaat.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De omvang van de stand is slecht bekend, omdat de soort verspreid langs rotskusten leeft; olieverontreiniging en verstoring van rustplaatsen zijn mogelijke bedreigingen.
Wetenschappelijke naam
Calidris virgata | (Gmelin, 1789)
Gmelin beschreef de soort in 1789 als Tringa virgata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Calidris werd in 1804 ingevoerd door Merrem. De geslachtsnaam komt van Grieks kalidris of skalidris, een woord van Aristoteles voor een niet nader bekende grijze vogel van de waterkant. De soortnaam komt van Latijn virgatus, 'gestreept'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Prince William Sound, Alaska, Verenigde Staten.