Alle soorten › Scharrelaarachtigen › Motmots › Breedsnavelmotmot
Breedsnavelmotmot | Electron platyrhynchum
Broad-billed Motmot | Momoto piquiancho | Udu-de-bico-largo
De breedsnavelmotmot is een middelgrote motmot met een roestbruine kop en borst en een brede, platte snavel met een kiel op de bovensnavel. Hij zit rechtop in de middelste etage van vochtig bos en zwaait daarbij langzaam met zijn staart heen en weer. Hij is de meest verspreide motmot van het laagland in het gidsgebied, zowel ten westen als ten oosten van de Andes.
Geluid
Een hese, nasale, kwakende roep, als kwaank, met tussenpozen herhaald, vooral in de ochtend en de avondschemering.
Opname: Alain Verneau — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
31–38 cm, inclusief de lange staart met vlaggetjes aan het eind. Kop, hals en borst zijn roestbruin, met een zwart oogmasker en een klein zwart vlekje midden op de borst. De kin is groenblauw. Rug, vleugels en buik zijn groen, de vleugelpennen en staart blauwer. De snavel is breed en plat, met een duidelijke middenkiel. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met minder roestbruin.
Verwarringssoorten
De rosse motmot Baryphthengus martii lijkt er sterk op, maar is veel groter, met een smallere snavel, en het roestbruin loopt door tot op de buik. De amazonemotmot Momotus momota en de caribische motmot Momotus subrufescens zijn groter, met een zwarte kruin omringd door blauw en geen geheel roestbruine kop. De kleine motmot Hylomanes momotula in het noordwesten van Colombia is veel kleiner, met een korte staart zonder vlaggetjes.
Leefgebied
De middelste en onderste etage van vochtig laaglandbos en heuvelbos, ook várzea-bos en hoog secundair bos, van het laagland tot ongeveer 1200 m. Vliegt vanaf een zitplaats uit naar grote insecten, zoals kevers, cicaden en vlinders, en eet ook kleine hagedissen en vruchten. Broedt in een lange gang die hij zelf in een aarden wal of oever graaft.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Pacifische laagland, in het noorden en in de Magdalenavallei, en ten oosten van de Andes in het Amazonegebied. In Ecuador in het westelijke laagland en de uitlopers en in het oosten. In Peru in het Amazonelaagland en op de uitlopers van de oostflank. In Bolivia in het noorden en midden, in het laagland en op de lage Yungas-hellingen. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Honduras tot het westen van Amazonisch Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs bospaden en bosranden in het laagland en de uitlopers, zoals in de Amazonelodges van Peru en Ecuador en in het westelijke heuvelland van Ecuador. De kwakende roep wijst de weg; de vogel zit vaak lang op dezelfde tak.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied, maar is afhankelijk van bos.
Wetenschappelijke naam
Electron platyrhynchum | (Leadbeater, 1829)
Leadbeater beschreef de soort in 1829 als Momotus platyrhynchus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Electron werd in 1848 ingevoerd door Gistel. De geslachtsnaam is een latinisering van Grieks ēlektron, 'barnsteen', in wetenschappelijke namen ook gebruikt voor 'glanzend'. De soortnaam komt van Grieks platus, 'breed', en rhunkhos, 'snavel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit West-Ecuador.