Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Bruine klauwiertangare
Bruine klauwiertangare | Lanio fulvus
Fulvous Shrike-Tanager | Tangara fulva | Pipira-parda
De bruine klauwiertangare is een forse tangare met een zware, aan de punt gehaakte snavel, van het bladerdak en de middenetage van Amazonisch bos ten noorden van de Amazone en de Marañón. Hij leeft bijna altijd in gemengde groepen, waarin hij met luide roepen alarm slaat bij gevaar. Ten zuiden van deze rivieren wordt hij grotendeels vervangen door de witvleugelklauwiertangare.
Geluid
Een luide, scherpe tsjew of tsjip, vaak herhaald, waarmee hij de gemengde groep waarschuwt; de zang is een eenvoudige reeks heldere tonen.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm, met een zware, donkere snavel met een haakje aan de punt. Het mannetje heeft een zwarte kop, zwarte vleugels en een zwarte staart; de rest van het lichaam is okerbruin tot taankleurig, op de borst warmer kastanjebruin, en op de schouder zit een wisselend grote witte vlek die vaak verborgen is. Het vrouwtje is olijfbruin, van onderen lichter en warmer okerbruin. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de witvleugelklauwiertangare Lanio versicolor is van onderen geel met een grote witte vleugelvlek; die soort leeft ten zuiden van de Amazone en de Marañón. Het vrouwtje lijkt op vrouwtjes van miertangaren Habia en op de amazonetangare Eucometis penicillata, maar heeft de zware, gehaakte snavel. Het mannetje van de goudkuiftangare Tachyphonus surinamus is kleiner, met een spitse snavel en zwarte onderdelen.
Leefgebied
Middenetage en bladerdak van vochtig terra-firmebos en voetheuvelbos, minder in várzea en hoog secundair bos, tot ongeveer 1350 m. Zit vaak rechtop op een open tak en vangt grote insecten, zoals sprinkhanen, die hij van bladeren pikt of in korte vluchten vangt. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de laaglanden ten oosten van de Andes, vooral in het zuiden. In Ecuador in het Amazonelaagland en de voetheuvels. In Peru in het noorden, ten noorden van de Amazone en de Marañón, en langs de voet van de Andes ook zuidelijker, onder meer in San Martín. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela, de Guyana's en het noorden van Amazonisch Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in gemengde groepen in het bladerdak van laaglandbos op luide, scherpe roepen; de klauwiertangare zit vaak rechtop en roerloos op een open tak midden in de groep.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijd verspreid maar vrij schaars, en hangt af van ongestoord bos.
Wetenschappelijke naam
Lanio fulvus | (Boddaert, 1783)
Boddaert beschreef de soort in 1783 als Tangara fulva; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Lanio werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam is afgeleid van het klauwierengeslacht Lanius, van Latijn lanius, 'slager'. De soortnaam komt van Latijn fulvus, 'roodgeel, okerbruin', naar het verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.