Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Witvleugelklauwiertangare
Witvleugelklauwiertangare | Lanio versicolor
White-winged Shrike-Tanager | Tangara aliblanca | Pipira-de-asa-branca
De witvleugelklauwiertangare is een tangare met een zware, aan de punt gehaakte snavel, van het bladerdak van Amazonisch bos ten zuiden van de Amazone en de Marañón. Het mannetje is zwart en geel, met een grote witte vleugelvlek. Hij leeft bijna altijd in gemengde groepen en slaat daarin met luide roepen alarm.
Geluid
Een luide, scherpe tsjew of tsjip, vaak herhaald, waarmee hij de gemengde groep waarschuwt; de zang is een eenvoudige reeks heldere tonen.
Opname: Fernando Igor de Godoy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, met een zware, donkere snavel met een haakje aan de punt. Het mannetje heeft een zwarte kop, zwarte vleugels met een grote witte vlek en een zwarte staart; de rest van het lichaam is geel tot okergeel, op de borst vaak met een okerbruine tint. Het vrouwtje is olijfbruin, van onderen lichter met een geelachtig buikmidden. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de bruine klauwiertangare Lanio fulvus is okerbruin van onderen en mist de grote witte vleugelvlek; die soort leeft ten noorden van de Amazone en de Marañón. Het vrouwtje lijkt op vrouwtjes van miertangaren Habia en op de amazonetangare Eucometis penicillata, maar heeft de zware, gehaakte snavel. Het mannetje van de geelkuiftangare Loriotus rufiventer is kleiner, met een spitse snavel, een gele kruin en alleen witte schouderveren.
Leefgebied
Middenetage en bladerdak van vochtig terra-firmebos en voetheuvelbos, ook várzea en hoog secundair bos, tot ongeveer 1200 m. Zit vaak rechtop op een open tak en vangt grote insecten, die hij van bladeren pikt of in korte vluchten vangt. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in het Amazonelaagland en de voetheuvels ten zuiden van de Amazone en de Marañón, vooral in het midden en zuidoosten. In Bolivia in het laagland van het noorden en midden, van Pando en Beni tot La Paz, Cochabamba en Santa Cruz. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Amazonisch Brazilië ten zuiden van de Amazone.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In Madre de Dios, bijvoorbeeld bij Tambopata en in het laagland van Manu, in gemengde groepen in het bladerdak; luister naar de scherpe alarmroepen en kijk naar een rechtop zittende vogel op een open tak.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijd verspreid en vrij algemeen in ongestoord bos; ontbossing in het zuiden van het Amazonegebied is de voornaamste bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Lanio versicolor | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1837)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1837 als T[achyphonus] versicolor; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Lanio werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam is afgeleid van het klauwierengeslacht Lanius, van Latijn lanius, 'slager'. De soortnaam komt van Latijn versicolor, 'veelkleurig, van kleur wisselend', waarschijnlijk naar het verschil tussen het kleurige mannetje en het bruine vrouwtje. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Yuracarés, Bolivia.