Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse gorzen › Bruinkapstruikgors
Bruinkapstruikgors | Arremon brunneinucha
Chestnut-capped Brushfinch | Atlapetes gorra castaña | Tico-tico-de-coroa-castanha
De bruinkapstruikgors is een grote, olijfgroene struikgors met een kastanjebruine kruin en een witte keel, die van Mexico tot Peru op de bodem van vochtig bergbos leeft. Hij scharrelt in paren tussen afgevallen bladeren en gooit die met zijn snavel opzij. Zijn hoge roepjes zijn vaak het eerste teken van zijn aanwezigheid.
Geluid
Zeer hoge, dunne roepjes, ongeveer tsiet of sie, die vaak lang achter elkaar klinken. De zang is een korte reeks even hoge, ijle tonen, vaak in de schemering.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–19 cm, stevig, met een zware, zwarte snavel. Voorhoofd en gezicht zijn zwart, met kleine witte vlekjes op het voorhoofd; de kruin en nek zijn kastanjebruin, aan de zijkant smal begrensd met okergeel. De keel is helder wit en wordt vaak opgezet; daaronder ligt een smalle zwarte borstband, die bij de vogels van West-Ecuador ontbreekt of vaag is. Rug, vleugels en staart zijn olijfgroen, de flanken grijs tot olijfgrijs, het midden van de buik wit. De seksen zijn gelijk. Jongen zijn donkerder en bruiner, met een vage kop en gestreepte, okerbruine onderdelen.
Verwarringssoorten
De witbrauwstruikgors Arremon torquatus heeft een zwart-wit of zwart-grijs gestreepte kop zonder kastanjebruin. De olijfgroene struikgors Arremon castaneiceps heeft een roodbruine kop, maar een donker olijfkleurige keel zonder wit en leeft vooral langs beken. De geelborststruikgors Atlapetes latinuchus en andere Atlapetes met een roodbruine kruin hebben gele of grijze onderdelen en geen witte keel.
Leefgebied
Bodem en lage ondergroei van vochtig bergbos en nevelwoud, vooral in donkere, schaduwrijke delen met veel bladafval, ook in oud secundair bos en schaduwkoffie, ruwweg tussen 1000 en 2500 m. Keert met de snavel bladeren om op zoek naar insecten, spinnen en andere ongewervelden, ook naar zaden en vruchten. Het nest is een kom van wortels en mos, laag in een struik of tussen klimplanten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de Andesketens, in de Sierra Nevada de Santa Marta en de Serranía de Perijá. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru op de oostflank zuidwaarts tot Cuzco. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico via Midden-Amerika tot in Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek op stille bospaden in nevelwoud en luister naar het geritsel van omgewoelde bladeren. De vogels blijven op de grond en in de schaduw; ga in de vroege ochtend stil staan bij een plek met veel bladafval.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is groot; plaatselijk verdwijnt de soort waar bergbos wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Arremon brunneinucha | (de Lafresnaye, 1839)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1839 als Embernagra brunnei-nucha; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Arremon werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks arrhēmōn, 'zwijgend, zonder spraak'. De soortnaam komt van Middeleeuws Latijn brunneus, 'bruin', en nucha, 'nek': 'met bruine nek', naar de kastanjebruine kap. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Xalapa, Veracruz, Mexico.