Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse gorzen › Olijfgroene struikgors
Olijfgroene struikgors | Arremon castaneiceps
Olive Finch | Cerquero capirrufo | Tico-tico-oliváceo
De olijfgroene struikgors is een donkere, olijfgroene gors met een roodbruine kop, die op de bodem van natte bergbossen in de noordelijke Andes leeft. Hij houdt zich vooral op in steile beekdalen en ravijnen, vaak op bemoste rotsen langs stromend water. Hij leeft verspreid en in lage dichtheden.
Geluid
Hoge, dunne roepjes, ongeveer tsiet, vaak boven het geruis van het beekwater uit. De zang is een korte reeks hoge, ijle tonen, die tot nu toe weinig is vastgelegd.
Opname: Carlos Delgado JUMABITA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, stevig, met een korte, zware, zwarte snavel. Kruin, nek en zijkop zijn roodbruin tot kastanjebruin, met grijsachtige teugels en een donkere vlek rond het oog. De rest van het verenkleed is egaal donker olijfgroen, op de buik iets lichter en grijzer. De poten zijn donker. De seksen zijn gelijk. Jongen zijn doffer en bruiner, met een minder rode kop.
Verwarringssoorten
De bruinkapstruikgors Arremon brunneinucha leeft in hetzelfde bos, maar heeft een zwart gezicht, een helder witte keel en een zwarte borstband. De tangarestruikgors Oreothraupis arremonops heeft een zwarte kop met grijze strepen en oranjebruine onderdelen. Struikgorzen van het geslacht Atlapetes met een roodbruine kruin hebben gele of grijze onderdelen en een zwart gezicht.
Leefgebied
Bodem en lage ondergroei van natte, bemoste bergbossen, vooral in steile ravijnen, langs beken en op aardverschuivingen, ruwweg tussen 1000 en 2300 m. Springt over stenen en tussen bladafval op zoek naar insecten en andere ongewervelden. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia plaatselijk in de West- en Centrale Andes en op de oostflank in het zuiden, in Nariño en Putumayo. In Ecuador plaatselijk op beide flanken van de Andes. In Peru op de oostflank in het noorden en midden, zuidwaarts tot ongeveer Huánuco. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop langs beken en door steile ravijnen in nevelwoud en kijk op bemoste rotsen en omgevallen stammen vlak bij het water. De vogels zijn schuw en houden zich in het halfdonker op; wachten bij een beekje in de vroege ochtend levert de meeste waarnemingen op.
Staat van instandhouding
Gevoelig (NT). Het leefgebied is versnipperd en de stand neemt waarschijnlijk af door ontbossing van de bergwouden in de noordelijke Andes; de soort leeft in lage dichtheden en is plaatselijk verdwenen.
Wetenschappelijke naam
Arremon castaneiceps | (Sclater, 1860)
Sclater beschreef de soort in 1860 als Buarremon castaneiceps; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Arremon werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Grieks arrhēmōn, 'zwijgend, zonder spraak'. De soortnaam komt van Latijn castaneus, 'kastanjebruin', en -ceps, 'kop': 'met kastanjebruine kop'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Napo, Ecuador.