Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Bruinkeelschoffelsnavel
Bruinkeelschoffelsnavel | Poecilotriccus plumbeiceps
Ochre-faced Tody-Flycatcher | Titirijí cabecicanela | Tororó
De bruinkeelschoffelsnavel is een kleine tiran met een grijze kruin en een okerkleurig gezicht. In het gidsgebied leeft hij in de ondergroei van de Yungas van Zuidoost-Peru en Bolivia; een tweede, gescheiden stand bewoont het Atlantisch Woud van Zuidoost-Brazilië en omgeving.
Geluid
Een droge, kikkerachtige ratel trrrrr, vaak met een korte inleidende toon; daarnaast zachte tik-roepjes.
Opname: Marcos E. Sosa — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9,5 cm, met een platte snavel. De kruin en nek zijn grijs, het gezicht en de teugels warm okerbruin. De rug is olijfgroen. De vleugels zijn donker met twee okerkleurige vleugelstrepen en geelachtige randen. De keel is witachtig, de borst grijsachtig met een okerkleurige zweem, de buik witachtig. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De grijsteugeltodietiran Hemitriccus spodiops heeft een olijfgroene kruin, een lichte iris en vage strepen op de onderdelen. De roodteugelschoffelsnavel Poecilotriccus latirostris heeft een vergelijkbaar patroon maar leeft in het laagland. Dwergtirannen van het geslacht Lophotriccus hebben een kuif en gestreepte borst.
Leefgebied
Dichte ondergroei, bamboe en struikgewas in vochtig bergbos en aan bosranden, ook in secundair bos, ruwweg tussen 1000 en 3000 m. Zoekt in paren laag in de vegetatie naar insecten, die hij met korte sprongen van de onderkant van bladeren pikt.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: het zuidoosten, op de oostflank van de Andes in Cusco en Puno. Bolivia: de Yungas en de bergbossen van La Paz, Cochabamba, Santa Cruz, Chuquisaca en Tarija. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Noordwest-Argentinië en, als gescheiden populatie, in Zuidoost-Brazilië, Paraguay, Uruguay en Noordoost-Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in bamboe en dichte ondergroei langs wegen door de Yungas van Bolivia en Zuidoost-Peru naar de droge, kikkerachtige ratel; de vogel zit meestal laag en verborgen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt secundaire vegetatie.
Wetenschappelijke naam
Poecilotriccus plumbeiceps | (de Lafresnaye, 1846)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1846 als T[odirostrum] plumbeiceps; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Poecilotriccus werd in 1884 ingevoerd door Berlepsch. De geslachtsnaam komt van Grieks poikilos, 'bont, gevarieerd', en trikkos, een klein, niet nader bepaald vogeltje, in de ornithologie gebruikt voor tirannen. De soortnaam komt van Latijn plumbeus, 'loodgrijs', en -ceps, 'gekopt', naar de grijze kruin. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay.